Archive

Archive for the ‘Ψυχογραφικά’ Category

Στόουνχεντζ, Ουρούκ και ελληνική κοινωνία

Ιουνίου 21, 2016 20 Σχόλια

Βλέποντας κανείς μια εικόνα του Στόουνχεντζ, του διάσημου νεολιθικού κτίσματος της νότιας Αγγλί­ας, δύσκολα ίσως φαντάζεται ότι το συγκεκριμένο μνημείο ανή­κει σε έναν χρονολογικό και πολιτιστι­κό ορίζοντα με ιδιαίτερη σημασία για τα διαδραματι­ζόμενα στην Ελ­λάδα της εποχής μας. Η περίοδος των μεγαλιθικών μνημείων στην δυτική Ευρώπη συνδέεται με τις ύστερες φάσεις της Νεολιθικής επο­χής στις περιοχές αυτές. Κατά την διάρκεια της Νεολιθικής εποχής, από το 6500 π.Χ. και εξής, εξα­πλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη η γεωργία και η κτηνοτροφία, οι επαναστατικές εκείνες και­νοτομίες που μετά από εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, επρόκειτο να πυροδοτή­σουν μια αλυσίδα ραγδαίων πολιτιστικών μετασχηματισμών. Πρόκειται για τις εξελίξεις των τελευταί­ων περί­που 10.000 ετών, οι οποίες άλλαξαν εκ βάθρων την μορφή του ανθρώπινου πολιτι­σμού. Μια επι­μέρους πτυχή των εξελίξεων αυτών υπήρξε και η κατά καιρούς εντεινόμενη διαδικασία απόκλισης με­ταξύ των κοινωνιών. Τι σημαίνει αυτό; Στα τέλη της 4ης χιλιετίας π.Χ., περί το 3300-3100 π.Χ., λαμ­βάνει χώρα στην νότια Μεσοποταμία αυτό που ο μεγάλος αρχαιολόγος Gordon Childe απο­κάλεσε «Αστική Επα­νάσταση». Χαρακτηριστικά της υπήρξαν η εμφάνιση των πρώτων μεγάλων αστι­κών κέντρων, της εξε­λιγμένης κοινωνικής διαστρωμάτωσης, της οργανωμένης γραφειοκρατικής διοί­κησης, της πολύ πιο έντονης επαγγελματικής εξειδίκευσης ως αποτέλεσμα της αστικής ποικιλομορφί­ας, αλλά και της γραφής. Με αρχαιολογικούς όρους, οι εξελίξεις αυτές συνδέονται με την ύστερη φάση του πο­λιτισμού Ουρούκ και είχαν ως επίκεντρο την ομώνυμη πόλη της νότιας Μεσοποταμίας. Το κρίσιμο ση­μείο εδώ είναι να συνειδητοποιήσει κα­νείς ότι την ίδια ακριβώς περίοδο, μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα δυτικότερα, συνέχι­ζαν να υφίστανται οι παραδοσιακές, νεολιθικές, αγροτικές κοινότητες, στις πολιτι­στικές εκ­φράσεις των οποίων ανήκαν και τα μεγαλιθικά μνημεία. Την εποχή που στη νότια Μεσοπο­ταμία χα­ράζονταν σε πινακίδες τα πρώτα σύμβολα ενός εξελιγμένου συστήματος γραφής, στην δυτι­κή Ευ­ρώπη συνεχι­ζόταν απρόσκοπτα ο νεολιθικός βίος και στην νότια Αγγλία διαμορφώνονταν οι πρώτες φάσεις του συγκρο­τήματος που επρόκειτο αργότερα να πάρει την μορφή του γνωστού μας Στόουν­χεντζ.

Stonehenge-Uruk

Τα δύο πρόσωπα της ελληνικής κοινωνίας…

Σαν αποτέλεσμα, δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο διαφορετικοί κοινωνικοί χρόνοι, ο καθένας με τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, άρχισαν να συνυπάρχουν την ίδια περίοδο, εγκαινιάζο­ντας την αναφερθείσα διαδι­κασία απόκλισης μεταξύ κατά τα άλλα σύγχρονων κοινωνιών. Τα με­τέπειτα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας μας είναι γνωστά και, αν σταθούμε στα λιγότερο ζοφε­ρά, ένα από αυτά υπήρξε η ίδια η εμφάνιση της κοινωνικής ή πολιτιστικής ανθρωπολογίας. Δη­λαδή του επιστημονικού πλαισίου, μέσω του οποίου οι κάποτε αστικοποιηθείσες δυτικές κοινωνίες προ­σπάθησαν να μελετήσουν τις «πρωτόγονες» ή «εξωτικές» μη αστικοποιημένες κοινωνίες στην περι­φέρειά τους. Κι αν η συνύπαρξη κοινωνιών που μπορούν να στείλουν ανθρώπους στην Σελήνη με κοι­νωνίες που δια­τηρούν ακόμα σχεδόν παλαιολιθι­κά χαρακτηριστικά αποτελεί το αποκορύφωμα αυτής της διαδικασί­ας απόκλισης, δεν είναι πάντα τόσο ξεκάθαρο ότι η συνύπαρξη των διαφορετικών κόσμων μπορεί ενίο­τε να λαμβάνει χώρα και εντός της ίδιας κοινωνίας. Δεν είναι, δηλαδή, εκ πρώτης όψεως ευδιάκρι­το ότι, για παράδειγμα, σε μια αστι­κοποιούμενη (και όχι αστικοποιημένη) κοινωνία, όπως η νεοελληνι­κή, η Ουρούκ και το Στόουνχεντζ, οι Ρωμαίοι και οι Γαλάτες, οι Ισπανοί κονκιστα­δόρες και οι Αζ­τέκοι, οι καουμπόηδες και οι Ινδιάνοι μπορεί να συνυπάρχουν ακόμη και εντός της ίδιας οικογένειας, της ίδιας παρέας, του ίδιου εργασιακού χώρου. Μετά από λίγες μόνο δεκαετίες «αστυφιλίας», δηλαδή ουσιαστικά συγκέντρωσης ενός σε μεγάλο βαθμό αγροτικού πληθυσμού σε πόλεις, συνυπάρχουν αναπόφευκτα στην νεοελληνική κοινωνία εντε­λώς διαφορετικοί κοινωνικοί χρόνοι και τρόποι. Σε αστικοποιούμενες κοινωνίες, για παράδειγμα, η ηλικιακή δια­φορά των 25-30 ετών μπορεί να αντιστοιχεί σε διαφορά 150-200 ετών όσον αφορά τις νοοτροπίες και αντι­λήψεις. Η αστικοποιητική διαδικασία μπορεί να επιταχύνει δραματικά τις απο­κλίσεις και να καταστή­σει εντελώς σχετικές τις εκάστοτε χωροχρονικές συντεταγμένες. Το αποτέλεσμα είναι ουκ ολίγες τρα­γικές διαγενεαλογικές και κοινωνικοανθρωπολο­γικές ασυμβατότητες, περιπλοκές, εντάσεις και συγκρού­σεις.

Το πεδίο, στο οποίο θα εστιάσουμε σε αυτό το κείμενο, είναι αυτό της αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε συγκεκριμένα πρότυπα διαχείρισης της προσωπικής και επαγγελματικής αποκατάστασης. Κατά πρώτον, η προσωπική αποκατάσταση είναι ένα πεδίο, στο οποίο οι αστικοποιητικές διαδικασίες επέφεραν πολύ σημαντικές μεταβολές. Ο μέσος όρος της ηλικίας γάμου, για παράδειγμα, ανέβηκε σταδιακά, ακολουθώντας και τον γενικότερο μέσο όρο ηλικίας του πληθυσμού. Παράλληλα, ένα ση­μαντικό ποσοστό ανθρώπων άρχισε να εμπλέκε­ται σε αστικού τύπου διαδικασίες επαγγελματικής και μορφωτικής εξειδίκευσης (π.χ. πανεπιστημιακή εκπαίδευση), οι οποίες εκτείνονται χρονικά στην ίδια περίοδο της ζωής που άλλοτε είχε κανείς ήδη πα­ντρευτεί και κάνει τα πρώτα του παιδιά. Εντός πολ­λών νεοελληνικών οικογενειών και κοινωνικών κύκλων οι εξελίξεις αυτές, όσο κι αν εκ πρώτης όψεως φαντάζουν αυτονόητες, δεν προσλαμβάνονται πάντα ως φυσιολογικές, αλλά, αντιθέτως, ως εν μέρει αναγκαίες μεν, αλλά και κάπως ενοχλητι­κές αποκλίσεις από έναν παραδοσιακό κανόνα. Και αυτό διότι εντός των οικογενειών από την μια με­ριά υπάρχει το Στόουνχεντζ των γονέων που συχνά συνε­χίζουν να εκπροσωπούν (ο ένας ή και οι δύο) την ανθρωπολογία συγκεκριμένων εκδοχών του μη αστικού, αγροτοποιμενικού χώρου και από την άλλη μεριά η Ουρούκ των πιο αστικοποιημένων νέων γενεών που μεγαλώνουν από την πρώτη στιγμή στις πόλεις. Η διάσταση αυτή μεταφέρεται και εντός των ευρύτερων κοινωνικών ή εργασιακών κύκλων, όπου το Στόουνχεντζ εκπροσωπείται από όσους, ανεξαρτήτως ηλικίας, συνειδητά ή ασυνείδητα, αναπαράγουν την παραδοσιακή δομή και η Ουρούκ από όσους, επίσης συνειδητά ή ασυνείδητα, εκπροσωπούν την απόκλιση από αυτήν. Η σύγκρουση των δύο κόσμων εκφράζεται στις περιπτώσεις αυ­τές με πολλούς χαρακτηριστικούς τρόπους.

Δεν είναι, δηλαδή, λίγες οι φορές, που ένας νέος π.χ. 30-35 ετών που εστιάζει σε αυτή την φάση της ζωής του πιο πολύ στην επιστημονική του δρα­στηριότητα, αρχίζει να αντιμετωπίζει αυξανόμενη πίεση για την προσωπική του αποκατάστα­ση, η οποία θεωρείται ότι έχει ήδη «καθυστερήσει». Αν, μάλιστα, μιλάμε για γυναίκα, τότε η πίεση αυτή αρχίζει να οξύνεται και μέσω επίκλησης των βιολογικών περιο­ρισμών. Πρόκειται, δηλαδή, για την πίεση ενός οικογενειακού ή κοινωνικού περιβάλλοντος, το οποίο στην ουσία αναπαράγει με κεκτημένη ανθρωπο­λογική ταχύτητα πρότυπα και αντιλήψεις εποχών, όταν ο μέσος όρος ζωής στους άντρες ήταν 30 και στις γυναίκες 35 χρόνια και δεν υπήρχε, φυσικά, τε­χνολογία υποβοηθούμενης ανα­παραγωγής (π.χ. εξωσωματική γονιμοποίηση, κατάψυξη ωαρίων). Δύσκολα θα ήταν τα πράγματα και για κάποιον/α που π.χ. δεν επιθυμεί να παντρευτεί ή διατηρεί σχέση, όπου υπάρχει δια­φορά ηλικίας (ιδίως στις περι­πτώσεις που ο άντρας είναι μικρότερος) ή σχέση που για οποιοδήποτε λόγο μπορεί να μην υπόσχεται καλές προοπτικές τε­κνοποίησης. Η παραδοσιακή κοινωνία, λειτουρ­γώντας ως τυφλός εντολοδόχος της «άγριας φύσης» των διάφορων φυσικών δεδο­μένων και βιολογι­κών περιορισμών, θα ασκήσει σε αυτές τις περιπτώσεις ασφυκτική και εμμονική πίε­ση προς την κα­τεύθυνση της κάθε είδους αναπαρα­γωγής (φυσικής και κοινωνικής). Όπως κάθε εκτε­λεστής που εκτε­λεί ψυχρά χωρίς να σκέφτεται πολύ τα πράγματα, η πα­ραδοσιακή κοινωνία και οι νοο­τροπίες της δια­τηρούν ενίοτε σημαντικά πλεονεκτή­ματα σε σχέση με όσους έχουν την τάση να σκέφτονται υπερβολι­κά.

Εντούτοις, ο λογαριασμός πιθα­νότατα θα έρθει λίγο αργότερα. Όταν π.χ. νέοι και έξυπνοι άνθρωποι διαπιστώσουν ότι σχεδόν μηχα­νικά (και όχι πλήρως συνειδητά) αναπαρήγαγαν το παραδοσιακό μο­ντέλο, κάνοντας οικογένεια και παιδιά ήδη από τα 25 ή τα 30 τους και αρχίσουν σιγά σιγά να συνυ­πάρχουν στον κοινωνικό, αλλά και εργασιακό τους χώρο με ανθρώπους που στις δεκαετίες των 20 και των 30 επένδυσαν στην επιστημονική και επαγγελματική εξειδίκευση. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι, αναπαράγοντας κανείς αυτόματα τα πρότυπα ζωής γονέων και παππούδων, δεν προειδοποιή­θηκε από κανέναν ότι στην εποχή των τελευταίων το Στόουνχεντζ δεν ήταν ακόμα εκτεθειμένο στην συνύπαρξη και διαρκή σύγκριση με την Ουρούκ. Και το ακόμα σημαντικότερο ζήτημα είναι ότι η επι­κίνδυνη αυτή συνύπαρξη καταλήγει να βρίσκεται στον πυρήνα μιας επαγγελματικής-παραγωγικής δυ­σλειτουργίας, η οποία, μεταξύ άλλων, υποσκάπτει εδώ και πολύ καιρό την ίδια την διοικητική υπόσταση μιας χώρας όπως η Ελλάδα. Ας προσπαθήσουμε π.χ. να μπούμε στην ψυχολογία αν­θρώπων που σε πολύ νεαρή ηλικία εισήλθαν χωρίς πτυχία σε διάφορες περιοχές της δημόσιας διοίκη­σης. Εκείνη την περίοδο όλα φάνταζαν απόλυτα φυσιολογικά. Φυσιολογικό ήταν το να αντιλαμβάνε­ται κανείς την δουλειά με όρους στείρου βιοπορισμού, ως απλό μέσο για την δημιουργία οικογένειας. Φυσιολογικό φάνταζε (και ενίοτε ακόμα φαντάζει) να μετατρέπεται ο εργασιακός χώρος σε πρωινό καφέ διαρκούς επανεπιβεβαίω­σης (μέσω ατέρμονων συζητήσεων για την οικογένεια, τα παιδιά, το σχολείο, κλπ.) της κοινωνικής αποδοχής που η παραδοσιακή κοινωνία εξασφαλίζει σε όσους ακολου­θούν πιστά τους κανόνες της. Φυσιολογικό φάνταζε το χαρακτηριστικό αίσθημα εκπλήρωσης της κοι­νωνικής «απο­στολής», μόλις γινόταν ο μόνιμος διορισμός στο δημόσιο και ακολουθούσε η δημιουρ­γία οικογένειας, με εξίσου αυτονόητη την παραμέληση της ίδιας της εργασιακής διάστασης. Φυσιολογικό φάνταζε, τέλος, το να ιεραρχείται κανείς στην δουλειά του αποκλειστικά με όρους επετηρίδας και αρ­χαιότητας, με τον μονολιθικό και αρχέγονο, δηλαδή, τρόπο που η παραδοσιακή κοινωνία διακρίνει τα μέλη της.

Και εκεί που όλα φάνταζαν αρμονικά, άρχισε να ενσκήπτει η Ουρούκ… Προϊστάμε­νοι χωρίς πτυχία βρέθηκαν να έχουν υφισταμένους με πτυχία και μεταπτυχιακά, γυναίκες 40-45 χρόνων με παιδιά 20 ετών άρχισαν να συνειδητοποιούν πως υπάρχουν άλλες γυναίκες που στην ίδια ηλικία περιέργως δεν έχουν ακόμη παντρευτεί, αλλά έχουν πλούσια επαγγελματική, επιστημονική και κοινωνική εμπειρία, άνθρωποι που θεωρούσαν ότι η δουλειά είναι απλώς το μέσον για την δημιουργία (και την επίδειξη) της οικογένειας γνωρίζουν εργαζομένους που δουλεύουν για να παράγουν έργο, επιδεικνύοντας δυ­σθεώρητα μεγαλύτερες δυνατότητες διαχείρισης της αστικής πολυπλοκότητας. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς το για ποιον λόγο πολύ συχνά το εργασιακό περιβάλλον της δημόσιας διοίκησης στην Ελλάδα μετατρέπεται σε έναν τεράστιο πυρηνικό αντιδρα­στήρα παραγωγής κόμπλεξ. Γιατί σε ουκ ολίγες περιπτώσεις το Στόουνχεντζ αισθάνεται την ανάγκη να απωθήσει μέσα του ή να αφανίσει με διάφορους τρόπους από το οπτικό του πεδίο την Ουρούκ, όταν για κακή του τύχη την συναντά μπροστά του.

Καθόλου σπάνιες δεν είναι, για παράδειγμα, οι περιπτώσεις υποκαταρτισμένων, με­γαλύτερης ηλικί­ας υπαλλήλων, οι οποίοι επιδεικνύουν χαρακτηριστική μυστικοπάθεια ως προς το αντικείμενο της κα­θημερινής δουλειάς τους, αρνούμενοι να αποκαλύψουν το τι κάνουν ιδίως σε νεώτερης ηλικίας, πιο καταρτισμένους υπαλλήλους. Η άρνηση αυτή αποσκο­πεί στο να συγκαλύψει καταστάσεις ουσιαστι­κής αργομισθίας ή μιας απασχόλησης που υπο­λείπεται δραματικά του βαθμού πολυπλοκότητας και κατάρτισης που απαιτεί μια σύγχρονη υπηρεσία. Στις περιπτώσεις αυτές η μυστικοπάθεια συνδυάζε­ται συχνά και με συμπλεγματικά επιθετική συμπεριφορά έναντι όσων αντιπροσωπεύουν μια διαφορε­τική ταχύτητα κατάρτισης και πολυπλοκότητας, διεκπε­ραιώνοντας με άνεση και αποτελεσματικότητα μεγαλύτερο όγκο δουλειάς. Με αυτό τον τρόπο επιδιώκεται η βίαιη εξίσωση προς τα κάτω, εις βάρος όσων «χαλούν την πιάτσα» ή απειλούν την κυρίαρχη παραδοσιακή δομή του υποκαταρτισμένου, στεί­ρου βιοπο­ρισμού. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται και οι μαφιόζικου τύπου «παρεμβάσεις» του κακώς εννοούμενου συνδικαλισμού προκειμένου τα «ήμερα», π.χ. αξιοκρατικά λειτουργούντες προϊστάμενοι, να μην αναδείξουν με αρνητικές αξιολογήσεις τις προκλητικές αργομισθίες και αντιπαραγωγικές συ­μπεριφορές των κάθε είδους «αγρίων». Πολύ συχνές είναι, επίσης, οι καταστάσεις ποικιλόμορφου bullying σχολικού τύπου στον εργασιακό χώρο, το οποίο υφίστανται εκπρόσωποι της Ουρούκ από εκπροσώπους του Στόουνχεντζ, και έναντι του οποίου είναι στην Ελλάδα και νομικά απροστάτευτοι. Σε τέτοιες περιπτώσεις αναδεικνύεται ξεκάθαρα και η ψυχοπνευματική καθήλωση ορισμένων εκ των εκπροσώπων του Στόουνχεντζ στην σχολική ηλικία ή, με άλλα λόγια, η απουσία αισθητής κοινωνικής και συ­μπεριφορικής εξέλιξης με την πάροδο των χρόνων. Το φαινόμενο αυτό μπορεί επίσης να ανα­χθεί στην ελλιπή αστικοποιητική διαδικασία, δηλαδή στην ανεπαρκή επαφή με την κοινωνική ποικιλο­μορφία. Περαιτέρω, χαρακτηριστικές είναι και οι περιπτώσεις ενσυνείδητης δολιοφθοράς των νόμιμων δικαιω­μάτων εργαζομένων-εκπροσώπων της Ουρούκ και γενικά η δημιουργία μιας τοξικής ατμόσφαιρας ασφυξίας και παράλυσης κάθε έννοιας συναδελφικότητας, δεοντολογίας και παραγω­γικής λειτουργίας των υπηρεσιών.

Παρατηρήσεις, όπως οι ανωτέρω, δεν αφορούν, φυσικά, σε καμία περίπτωση το σύνολον των εμπλεκομένων στην πειραματική συνύπαρξη του Στόουνχεντζ και της Ουρούκ στην Ελλάδα. Ούτε το Στόουνχεντζ της νεοελληνικής κοινωνίας πρέπει να ταυτιστεί γενικευτικά με αντικοινωνικές συμπερι­φορές, λυσ­σώδη συμπλέγματα και άκριτες υπερπαραδοσιακές νοοτροπίες ούτε και η Ουρούκ με κάποια πάντοτε υπερπροηγμένη και εντελώς διαφοροποιημένη προς το Στόουνχεντζ υπόσταση. Ένας τέτοιου είδους απλουστευτικός εξελικτισμός θα παρέβλεπε σίγουρα και τις πάντα σημαντικές εξατομι­κευμένες χαρακτηριολογικές παραμέτρους, τις διαφορετικές προσωπικές ιστορίες, καθώς και καταγωγικής φύσεως ζητήματα κοινωνικοαν­θρωπολογικής ποικιλομορφίας εντός του νεοελληνικού κράτους. Εντούτοις, το πεδίο της πολύ συχνά επικίνδυνης και τοξικής αλληλεπίδρασης ανάμεσα στα υπό συζήτησιν πρότυπα προ­σωπικής και επαγγελματικής αποκατάστασης μοιάζει να προσφέρει πειστικές κοινωνικοανθρωπολο­γικές ερμηνείες για ένα πλήθος νεοελληνικών παθογενειών. Δίνει, επίσης, και μια ιδέα για το πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια μεταρρύθμιση στην ελληνική δημόσια διοίκηση, όπου είναι επιτακτική ανάγκη ο εξορθολο­γισμός της σχέσης των δύο κόσμων. Αν, για παράδειγμα εκλάβει κανείς ένα κομ­μάτι της δημόσιας διοίκησης ως το εργασιακό, βιοποριστικό εποικοδόμημα της παραδοσιακής κοινω­νίας προς το σκοπό της δημιουργίας οικογένειας, τότε μια μεταρρύθμιση θα πρέπει να αντικρούσει τις υπερπαραδοσιακές δομές με μία ισχυρή δόση συγκεκριμένων αντιπαραδοσιακών προτύπων.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι αναγκαία μια ριζική αναδιάρθρωση της ιεραρχίας με προνομιακή μοριο­δότηση όσων είναι κάτω από 45 ετών, επιστημονικά εξειδικευμένοι (με πτυχιακούς-μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών), ανύπαντροι και άτεκνοι. Αυτό δεν σημαίνει πως όσοι συμβαίνει να έχουν οικογένεια πρέπει να εκβάλλονται από το σύστημα, απλώς ότι θα ιεραρχούνται σε μια βαθμίδα μοριοδότησης χαμηλότε­ρη από όσους δεν έχουν. Η αντίληψη αυτή συνιστά σαφώς πλήρη ανατροπή της παραδοσιακής αντί­ληψης περί «κοινωνικών κριτηρίων». Είναι, όμως, απολύτως συμβατή με μια πολιτική λογική «αστικο­ποιητικού άλματος». Δηλαδή μια πολιτική που έχει σαν στόχο όχι απλώς οι πολίτες μιας χώρας να κάνουν οικογένεια και παιδιά, αλλά τα παιδιά αυτά να μην χαθούν αργότερα για την χώρα, μετανα­στεύοντας μαζικά στο εξωτερικό, ακριβώς επειδή η πατρίδα τους δυσλειτουργεί λόγω των υπερπαρα­δοσιακών δομών της. Παράλληλα, η κατάργηση της αρ­χαιότητας ως βασικού κριτηρίου ιεράρχησης των υπαλλήλων μιας διοικητικής δομής, με άλλα λόγια το να πάψουν να υπάρχουν προϊστάμενοι με απολυτήριο λυκείου και υφιστάμενοι με πτυχία και μετα­πτυχιακά, είναι ένα από τα ζητήματα που εν έτει 2016 κρίνουν την συνολική υπόστα­ση ολόκληρων κομμάτων και πολιτικών. Και, επειδή ο ξαφνι­κός και ταπεινωτικός υποβιβασμός στην ιεραρχία αν­θρώπων που, έστω για λάθος λόγους, κατέχουν επί χρόνια θέσεις προϊσταμένων σίγουρα δεν συνιστά την βέλτιστη διευθέτηση (μεταξύ άλλων διότι παραπέμπει και στις μέρες του πρώιμου κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980), ευκταίες θα ήταν εδώ οι λύσεις πρόωρης εφεδρείας. Υπάλληλοι π.χ. χωρίς πτυχία ή διορισμό μέσω ΑΣΕΠ και με μισθούς άνω των 1200-1300 ευρώ μπορούν να οδηγηθούν στην εφεδρεία με το 40% του μισθού, με το υπόλοιπο 60% να μετα­τρέπεται στον μισθό νεοδιόριστων καταρτισμένων πτυχιούχων.

Προφανώς, τέτοιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως, άλλωστε, και κάθε άλλο μέτρο, θα αδικού­σαν σε εξατομικευμένο επίπεδο αρκετούς ανθρώπους, την ίδια στιγμή, όμως, θα απέδιδαν δικαιοσύνη σε πολύ περισσότερους. Κυρίως, θα συνιστούσαν ίσως την μοναδική οδό προκειμένου να καταμερίσει κανείς τους δύο υπό διερεύνησιν κόσμους με τρόπο που δεν θα οδηγεί στην παγκυριαρχία του Στόουν­χεντζ εντός Ελλάδος και στην εξορία της Ουρούκ εκτός Ελλάδος. Παρά ταύτα, όσο οι πολιτι­κοί και ιδεολογικοί χώροι στην Ελλάδα θα συ­νεχίζουν να δίνουν, ακριβώς σε θέματα όπως αυτά, την εντύπω­ση ότι διαφέρουν μόνο ως προς την «επιφαινόμενη» ιδεολογία, αλλά ομοιάζουν απόλυτα ως προς την βαθύτερη κοινωνική τους ανθρωπο­λογία, τόσο πρέπει να θυμάται κανείς ότι στην εξέλιξη της ανθρω­πότητας χρειάστηκαν χιλιάδες χρόνια για να οδηγη­θούμε από το Στόουνχεντζ στην Ουρούκ. Συνε­πώς, είναι θέμα του καθενός από εμάς να απο­φανθεί αν θεωρεί ότι η Ελλάδα της εποχής μας έχει το περιθώριο να περι­μένει τόσο πολύ…

Malanthropus Patrensis

OlpeΤον 7ο αιώνα π.Χ., κατά την λεγόμενη Πρώιμη Αρχαϊκή ή Ανατολίζουσα περίοδο, παρατηρείται στην αρχαία ελληνική αγγειογραφία μια χαρακτηριστική τάση διακόσμησης των αγγείων με ζω­φόρους. Σειρές άγριων ζώων περιτρέχουν συχνά τα αγγεία, ιδίως αυτά της πρωτοκορινθια­κής κεραμεικής παράδοσης (π.χ. αρύβαλλοι, οινοχόες, κλπ.). Τα τελευταία χρόνια η διακοσμητι­κή αυτή τάση έχει ερμηνευτεί στην έρευνα με έναν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τρόπο. Έχει, δηλαδή, θεω­ρηθεί ότι η έντονη αυτή παρουσία ζωφόρων στα αγγεία της Αρχαϊκής Εποχής σχετίζεται με τις διαδικασίες αστικοποίησης που λάμβαναν χώρα την περίοδο εκείνη στον ελλα­δικό χώρο. Η επαναλαμβανόμενη παρουσία άγριων ζώων στα αγγεία συμβολίζει την αντιδια­στολή ανάμεσα στον μη αστικό χώρο της άγριας φύσης από την μια μεριά και στον σταδιακά διαμορφούμενο αστικό κόσμο της πόλεως από την άλλη.

Εδώ ο όρος «αστικός» δεν έχει, φυσικά, την ταξική έννοια, με την οποία φορτίστηκε στο πλαί­σιο της γερμανόφωνης κοινωνιολογίας και πολιτικής θεωρίας του 19ου αιώνα. Σε αυτή την περί­πτωση αναφέρεται κυρίως στις αλλαγές στον τρόπο και στην αντίληψη της ζωής, καθώς και στον βαθμό κοινωνικής πολυπλοκότητας που επέφερε η αστικοποίηση, δηλαδή η συνύπαρξη ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων εντός των τειχών του αστικού περιβάλλοντος. Μια εξέλιξη, η οποία σε ό,τι αφορά την ηπειρωτική και νη­σιωτική Ελλάδα είχε πάντοτε ιδιαίτερη σημασία, αφού εδώ η δια­χρονικά τυπική συγκρότηση σχετικά μικρών οικισμών δεν υπαγορευόταν μόνον από δημογραφικούς ή γενικότερα πολιτιστικούς λόγους, αλλά και από την χαρακτηριστική γεω­μορφολογία του τόπου. Συνεπώς, με αυτή του την έννοια ο όρος «αστικός» μοιάζει να αποκτά πολύ μεγαλύτερη συνάφεια με σημαντικά ζητήματα της ιστορικής και πολιτιστικής εξέλιξης στην Ελλάδα απ’ ό,τι με την κεντροευρωπαϊκή του νοηματοδότηση.

Και αυτό διότι είναι ενδιαφέρον να προσπαθήσει κανείς να διερευνήσει σε τι συνίσταται η «άγρια φύση» των αρχαϊκών αγγείων στο πλαίσιο μιας πιο βαθιάς, ανθρωπολογικής προσέγγι­σης. Ποια είναι τα «άγρια ζώα» των ζωφόρων που αντιπαρατίθενται στον αστικό κόσμο; Η προσπάθεια απάντησης του ερωτήματος περνά σίγουρα μέσα από την μελέτη των βασικών αν­θρωπολογικών χαρακτηριστικών του μη αστικού χώρου, ένα από τα οποία είναι ο χαμηλότερος βαθμός κοινωνικών διαφοροποιήσεων. Το φάσμα π.χ. των βιοποριστικών και λοιπών ενασχο­λήσεων είναι σε αυτόν πολύ μικρότερο απ’ ό,τι η διαρκώς αυξανόμενη ποικιλομορφία επαγγελ­ματικών εξειδικεύσεων και ειδικών ενδιαφερόντων που απαντά στον ανεπτυγμένο αστικό χώρο. Σαν αποτέλεσμα, αντίστοιχος είναι και ο βαθμός διαφοροποίησης όσον αφορά την πνευ­ματική συγκρότηση και την κουλτούρα της συμπεριφοράς. Στην μη αστική, παραδο­σιακή κοι­νωνία η πάροδος του χρόνου και η ηλικία συχνά δεν διαφοροποιούν σχεδόν καθόλου την κα­τάσταση εκείνη κοινών παραστάσεων, παρόμοιων εμπειριών και κοινού πνευματικού ορίζοντα που χα­ρακτηρίζει τα μέλη της. Με αυτό τον τρόπο διαμορφώνεται και ένα ιδιαίτερα σαφές πλαί­σιο ανταγωνισμού για το ποιος είναι κάθε φορά πιο μπροστά πάνω στην ίδια λίγο-πολύ «γραμ­μή». Στον αστικό χώρο, αντιθέτως, το κοινό αυτό έδαφος μοιάζει να διατηρείται μόνο μέχρι τις τελευ­ταίες τάξεις του σχολείου, αφού λίγο μετά θα αρχίσει η έντονη απόκλιση ενασχολήσεων, ενδια­φερόντων και αντιστοίχως διαφορετικών κοινωνικοποιητικών διαδικασιών που λαμβάνει χώρα μέσα στο πλαίσιο της αστικής ποικιλομορφίας.

Στον μη αστικό χώρο, ο μικρός πληθυσμός, οι μικρές αποκλίσεις του και οι έντονα φυσικές κα­ταβολές του ανθρωπολογικού του υποβάθρου καθορίζουν μερικούς κύριους άξονες αντίληψης της ζωής και της κοινωνίας. Χαρακτηριστική είναι συχνά μια κουλτούρα συμπεριφοράς που έχει ως διαρκές σημείο αναφοράς, αλλά και αντα­γωνισμού τις πιο βασικές λει­τουργίες ενός πρωτεύο­ντος θηλαστικού (όπως το γένος Homo), δη­λαδή την γενετήσια ορμή και την εξασφάλι­ση και απόλαυση της τροφής. Μέσα από την καλή επίδοση στο θέμα της προσωπικής και επαγ­γελματικής ή οικονομικής αποκατάστασης, όπως θα λέγαμε σήμερα, επιτυγχάνεται η κοινωνική αποδοχή και η εναρμόνιση με τα παραδοσιακά πρότυπα. Αντιθέτως, σαφώς δακτυλοδεικτούμε­νοι είναι όσοι εκφράζουν έναν αποκλίνοντα τρόπο ζωής και μια διαφορετική κουλτούρα συμπε­ριφοράς, όσοι π.χ. «καθυστερούν» την προσωπική τους αποκατάσταση για χάρη άλλων προ­σωπικών στόχων, όσοι δεν αρέσκονται στους διαρκείς, σε­ξιστικής φύσεως αστεϊσμούς ή όσοι δεν μπαίνουν στην διαδικα­σία απλουστευτικού ανταγωνι­σμού ως προς τις διάφορες «αποκατα­στάσεις» και επιδόσεις, αμ­φισβητώντας έτσι de facto το «κοινό έδαφος», επί του οποί­ου ο αντα­γωνισμός αυτός αναπτύσ­σεται. Ο αρνητισμός, η καχυ­ποψία και η συμπλεγματική ζη­λοφθονία ή και επιθετικότητα απένα­ντι σε κάθε τρόπο ζωής που αποκλίνει από τις απλές αυτές αντιλήψεις κομφορμισμού (ομοιο­μορφίας) συνδέονται άρρηκτα και με γενικότερες τάσεις συντη­ρητισμού και εσωστρέφειας. Πα­ράλληλα, τα βασικά αγροτοποι­μενικά ορμέμφυτα ανταγωνι­σμού και κυ­ριαρχίας εκδηλώνονται συχνά και μέσα από διάφορες μορφές αγρικότητας στην συμπεριφορά. Σε αυτές ανήκουν π.χ. η λεκτική σκαιότητα με διαρκείς, έντο­νες φωνές και επι­πλήξεις, η γενι­κότερα θορυβώδης συμπεριφορά, η ψυχολογική βία ή ακόμη και η φυσική βία στο πλαί­σιο «αν­δρικών» και πατριαρχικών αντιλήψεων για τις σχέσεις φύλων και γενεών.

Arvanitika choria Achaias

Οι αρβανίτικοι οικισμοί στην βορειοδυτική Πελοπόννησο (τέλη 19ου-αρχές 20ού αι. [πηγή])

Ο λόγος, ωστόσο, που ο αγγειογράφος της Αρχαϊκής περιόδου αισθανόταν την ανάγκη ανα­φοράς στην «άγρια φύση» του μη αστικού χώρου ήταν ίσως η εμπειρία ότι η αντίληψη ζωής του τελευταίου δεν περιοριζόταν πάντα εκτός των τειχών της πρώιμης πόλεως. Αντιθέτως, όπως ήδη υπονοήθηκε, σε πρώιμες ή στρεβλές αστικοποιητικές διαδικασίες η μη αστική κουλτούρα και νοοτροπία μπορεί να είναι παρούσα και σε έναν χώρο με φαινομενικώς αστικά χαρακτηρι­στικά, ενίοτε και με σεβαστό μέγεθος. Περίπου εκατό χιλιόμετρα πιο δυτικά από το άλλοτε κέντρο της πρωτοκορινθιακής αγγειογραφίας και λίγες χιλιάδες χρόνια μετά την εποχή του μπο­ρεί κανείς να συναντήσει ένα από τα πολλά παραδείγματα στην Ελλάδα ενός τέτοιου, φαινομε­νικά αστικού χώρου. Ή δια­φορετικά, ενός χώρου με άριστες αστικές προϋποθέσεις, οι οποίες επρόκειτο, όμως, να εξαλει­φθούν από στοιχεία της «άγριας φύσης» που κάποτε απλώς τον πε­ριέβαλλε και τελικά σε μεγάλο βαθμό τον κατέλαβε. Στην Πάτρα των αρχών του 21ου αιώνα, ακόμη και η ίδια η χωροταξία της πόλης μαρτυρεί την κατάπνιξη ενός αρχικά αστικού πυρήνα από τα μη αστικά στοιχεία. Ο κε­ντρικός πολεοδομικός ιστός του Στ. Βούλγαρη με το ορθογωνι­σμένο σύστημα δρόμων και οικο­δομικών νησίδων περι­βάλλεται πλέον από τις επεκτάσεις του αρχικού σχεδίου πόλεως που πα­ρουσιάζουν την χαρακτηριστική, άναρχη χωροταξία χω­ριού. Η εσωστρέφεια συγκεκριμένων μορφών του μη αστικού χώρου εκφράζεται και σε πιο μακροσκο­πικό επίπεδο, με την έλλει­ψη σύγχρονης διασύνδεσης της πόλης με τον έξω κόσμο (μέχρι πρότι­νος το μοναδικό κομμάτι κανονικού αυτοκινητοδρόμου από τα Γιάννενα ως την Κόρινθο ήταν το οδόστρωμα της γέφυ­ρας Ρίου-Αντιρρίου). Και εντός της πόλης, όμως, η σε μεγάλο βαθμό εγκατάλειψη του μοναδικής ομορφιάς παραλιακού με­τώπου μοιάζει να προδίδει τις ορεσίβιες αγροτοποιμενικές καταβολές ενός σημαντικού μέρους του πληθυσμού. Καταβολές άσχετες με την ιστορία και κουλτούρα μιας πόλης-λιμανιού με πα­ράδοση εξωστρέφειας και επαφών με τον έξω κόσμο. Κα­ταβολές, άλλω­στε, πληθυσμιακών ομάδων που εν μέρει, παρά τον γλωσσικό και εθνικό εξελ­ληνισμό τους, η παρουσία τους στον γεωγρα­φικό και πολιτιστικό αυτό χώρο έχει σχετικά μικρό χρονικό βάθος. Διόλου τυ­χαία, ο πιο πολυ­σύχναστος πεζόδρομος της πόλης (αυ­τός της οδού Ρ. Φεραί­ου) βρίσκεται στο εσωτερικό του αστικού ιστού και όχι στο παραλιακό τμήμα, όπως θα ανέμενε κανείς.

Περνώντας στο πεδίο των κοινωνικών σχέσεων, ιδιαίτερα συχνά είναι τα στοιχεία αρνητικής και εμπαθούς αντιμετώπισης των αντικομφορμιστικών τάσεων και γενικότερα της απόκλισης από το «κοινό έδαφος» αντίληψης της ζωής, της εξωτερικής εμφάνισης, των συ­μπεριφορών και ενδιαφερόντων. Σε μικρότερες ηλικίες, η κυριαρχία συγκεκριμένων προτύπων συμπεριφοράς (π.χ. κουλτούρας γηπέδου, αυτονόητης χυδαιότητας, κραιπάλης και σεξισμού) δημιουργεί τις προϋποθέσεις παρενοχλήσεων και εκφοβισμών (bullying) της μειονότη­τας όσων εμφανίζουν συνειδητά ή ασυνείδητα τάσεις διαφοροποίησης από αυτά. Σε μεγα­λύτερες ηλικίες, παρόμοια φαινόμενα κάνουν συχνά την εμφάνισή τους σε πιο συ­γκαλυμμένη μορφή, για παράδειγ­μα ως διαρκές, κακόβουλο κουτσομπολιό και δήθεν χιουμοριστικές, έντεχνες σεξιστικές νύξεις έναντι όσων εκφράζουν ένα προφίλ χαμηλών τόνων, διακριτικότητας και λεπτότητας. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η σοβαρή ενασχόληση με την επιστήμη, η οποία συνιστά ένα από τα κα­τεξοχήν προϊόντα του αστι­κού πολι­τισμού. Αυτή γίνεται συνήθως αποδεκτή μόνο όταν προσαρ­μόζεται σε συγκεκριμένες, μη αστικές αντιλήψεις περί βιοποριστικής και κοινωνικής αποκα­τάστασης (αν υπάρ­χει π.χ. μια μόνιμη θέση σε ένα δη­μόσιο ίδρυμα). Αν όχι, τότε η ίδια ενα­σχόληση μπορεί να προ­καλεί αντιδράσεις που ξε­κινούν από απλά ειρωνικούς χαρακτηρισμούς («χόμπι», «φοιτηταριά», «τεμπέληδες») για να φτάνουν ενίοτε σε συστηματική προσπάθεια απα­ξίωσης ή και επιθετικής παρενόχλησης (π.χ. με σχόλια για την εικα­ζόμενη οικο­νομική δυνατότη­τα των ασχολούμενων με την έρευνα, με συχνή υπόμνηση των σημείων, στα οποία θεω­ρούνται ότι αυ­τοί «έχουν μείνει πίσω», με εσκεμμένη παραφθορά ακόμη και των ονομάτων τους επί το «λαϊκότερο», κ.ο.κ.). Σε χαρακτηριστική αντίφαση με τις ανωτέρω τάσεις, αρκετοί από τους εκ­φραστές τους επιδεικνύουν συχνά έναν σχεδόν παιδι­κό εντυπω­σιασμό ως προς στοιχεία της σύγχρονης τε­χνολογίας (π.χ. αυτοκίνητα, μηχανές, τη­λεοράσεις, υπολογιστές), που η κατα­σκευή ακόμα και μεμονωμένων εξαρτημάτων τους προ­ϋποθέτει, φυσι­κά, άπειρες ώρες έρευνας και αναρίθμητες επιστημονικές εργασίες. Δεν είναι, βε­βαίως, τυχαίο ότι όσο κινούμαστε προς το μη αστικό περι­βάλλον τόσο πε­ρισσότερο ακόμα και τα προϊόντα αυτά της σύγχρονης τεχνολο­γίας προσαρ­μόζονται στο πλαί­σιο των γνωστών ορ­μεμφύτων ανταγωνι­σμού και αγρι­κότητας (π.χ. υπερβο­λική ταχύτητα, εκκωφαντικός θόρυ­βος εξατμήσεων, επικίνδυνες φιγούρες με τις μη­χανές, καταναλωτικός νεοπλουτισμός, κλπ.).

Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι εδώ και η ειδικότερη ανθρωπολογία της οδικής συμπεριφοράς. Οι μη αστικές καταβολές προδίδονται και πάλι εύγλωττα από την μαζική έκταση φαινομένων ιδιοποίησης του αστικού χώρου, όπως π.χ. το συστηματικό διπλο(ή τριπλο)παρκάρισμα, συχνά ακόμη και με ανοιχτούς καθρέφτες ή και πόρτες. Τίποτα, ωστόσο, δεν συγκρίνεται με την σο­καριστική εμπειρία της εθνικής οδού Πα­τρών-Πύργου, καθώς και της παλαιάς οδού Πα­τρών-Αράξου. Στο πλαίσιο αυτής της λίγο παράξενης, πλην όμως λίαν αποκαλυπτικής επι­τόπιας ανθρωπολογικής έρευνας μπο­ρεί κανείς να δει να περνούν μπροστά στα μάτια του όλα τα δομικά στοιχεία του τοπικού, μη αστικού αν­θρωπολογικού περιβάλλοντος. Αυτό αντανα­κλάται π.χ. στα συνεχή και βίαια προσπε­ράσματα, τα οποία παρα­πέμπουν ευθέως στην αντίλη­ψη της μίας και μοναδικής «γραμμής» και στο ένστικτο αντα­γωνισμού ως προς το ποιος θα βρε­θεί πιο «μπροστά» πάνω σε αυτήν, στις συχνές επιθετικές πα­ρενοχλήσεις («κολλήματα», χειρονο­μίες και κορναρίσματα) απέναντι σε όποιον οδηγεί «αντισυμ­βατικά» (με ήπια οδηγική συμπερι­φορά, σε φυσιολογικές ταχύτητες, κλπ.), στον ακατέργαστο εντυπωσιασμό από τα έντονα στοι­χεία της τεχνολογίας (θόρυβος, τα­χύτητα, κλπ.), κ.ο.κ. Περιτ­τό, φυσικά, να αναφερθεί το πλή­θος των «ατυχημάτων», στα οποία έχει οδηγήσει η διαχείρι­ση ενός επιστημονικού επιτεύγμα­τος-προϊόντος του αστικού πολιτισμού με όρους ακριβώς αντί­στροφους από αυτούς που το δη­μιούργησαν.

Patras

Να εύχεσαι να μην είναι μακρύς ο δρόμος για την πόλη…

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ευρύτερης αυτής προβληματικής είναι το γεγονός ότι οι ανωτέρω συμπεριφορές και τάσεις δεν αφορούν, όπως ίσως θα υπέθετε κανείς, μόνον αν­θρώπους με πλήρη έλλειψη παιδείας ή παραστάσεων αστικής ζωής. Πολύ συχνά τα συγκεκρι­μένα φαινόμενα αναπαράγονται και από ανθρώπους με φαινομενικά πολύ διαφορετικό προφίλ: αποφοίτους σχολίων και πανεπιστήμιων, κατόχους μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων, ενίοτε και με εμπειρίες ζωής στο εξωτερικό, συχνά και από ανθρώπους υψηλά ταξινομημένους στο πλαίσιο της ταξικής ανάλυσης. Σε αυτές τις περιπτώσεις γίνεται σαφές πόσο ισχυρή είναι η δομή των ανθρωπολογικών χαρακτηριστικών που αυτονόητα και ανύποπτα μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Ακόμη και η ανώτατη πανεπιστημιακή παιδεία μοιάζει να μην έχει την παραμι­κρή επίδραση επάνω στις συμπαγείς προαστικές νοοτροπίες ανταγωνισμού και προκρούστειου εξισωτισμού. Χαρακτηριστική είναι π.χ. η στάση μερικών φορέων των εν λόγω τάσεων ως προς ένα ιδιάζον στοιχείο της νεοελληνικής κρατικής ορ­γάνωσης που δεν είναι άλλο από τον ελληνι­κό στρατό και την θητεία σε αυτόν. Η σουρεαλιστικών διαστάσεων, διαχρονικά παροιμιώδης δυσλειτουργία του συγκεκριμένου συ­στήματος, η κριτική ανάλυση της οποίας υπό άλλες συνθή­κες θα έπρεπε να κυριαρχεί επί οποιασδήποτε άλλης προσέγγισης, δίνει συχνά την θέση της σε μια χαρακτηριστικά διαφορετική στάση. Στο πλαίσιο της τελευταίας η αναφορά στο θέμα επιτε­λεί ενίοτε λειτουργία κοινωνικού ανταγωνισμού και «τιμής», με την εμμονική επίκληση του ποιος έκανε την «δυσκολότερη» θητεία, ποιος χρησιμοποίησε ή όχι «βύσμα», ποιος υπηρέτησε πραγμα­τικά και ποιος όχι, κλπ. Η έντονη απροθυμία ανάλυσης των συστημικών παθογενειών που θα μπορούσαν να εξηγήσουν με άλλους όρους τις διάφορες δυσλειτουργίες και ανισότητες συνδέε­ται στενά με μια στρεβλή πρόσληψη του εξισωτι­κού χαρακτήρα της θητείας. Η βίαιη αναίρεση των διαφοροποιήσεων, μεταξύ αυτών και της διάκρισης μη αστικού και αστικού χώρου, που δυνητικά λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο της θητεί­ας, γίνεται ασμένως αποδεκτή όχι για λόγους ισότητας απέναντι στην ευθύνη υπεράσπισης της πατρίδας (λόγους που συνήθως προβάλλονται υπο­κριτικά), αλλά καθαρά στο πλαίσιο μη αστικού τύπου κοινωνικού και διαπροσωπικού ανταγω­νισμού. Η στρατιωτική (επαν)επιβολή του κομφορμισμού που έχει πάψει να υφίσταται εκτός στρατοπέδου προσφέρει, δηλαδή, μια μοναδική ευκαιρία ξεκαθαρίσματος κοινωνικών και ανθρωπολογικών λογαριασμών. Σαν απο­τέλεσμα, παγιώνεται η κατάσταση αδράνειας του κοι­νωνικού συστήματος, αφού εκτοπίζεται αυτόματα ως κοινωνικά «μη λειτουργική» κάθε σοβαρή συζήτηση για τις τρα­γικές παθογένειες της θητείας στον ελληνικό στρατό και τις προοπτικές μεταρρύθμισής της.

Εκτός του στρατού, κατά την είσοδό τους στον αστι­κό χώρο οι μη αστικές νοοτροπίες τυγ­χάνουν, όμως, υποδοχής και από άλλες δομές. Ακόμη και σήμερα μπορεί κανείς π.χ. να συνα­ντήσει καταστάσεις που εκ πρώτης όψεως μοιάζουν να συνδέονται αποκλειστικά με στοιχεία θρησκευτικού συντη­ρητισμού ή και σκοταδισμού. Παρά ταύτα, σε κεί­μενα π.χ. όπως αυτό (προερχόμενο από εκ­κλησιαστικό παράγοντα της πόλης) βλέπει κανείς ότι είναι μάλ­λον η μη αστική ανθρωπολογική βάση φοβικής εσω­στρέφειας και ομοιομορφί­ας αυτή που προ­σλαμβάνει μορφή θρησκευτικού «εποικοδομήματος» (π.χ. η έμ­φαση στον αμι­γώς «ομολογιακό» χαρακτήρα του μαθήματος των θρησκευτικών και στην θεία τιμωρία της απόκλισης [«αμαρτίας»]). Εκτός αυτού, με αφορμή το ζήτημα αυτό αξίζει να ση­μειωθεί ότι σε περιοχές όπως η Πάτρα, στον αστικό χώρο η εκκλησία έγινε συχνά και χώρος υποδοχής συγκε­κριμένων ιδιαιτεροτήτων σε ό,τι αφορά τις γενετήσιες συμπεριφορές, οι οποίες επίσης παρα­πέμπουν σε περιοδικές καταστάσεις, δημο­γραφικής κυρίως φύσεως, που αναπτύσ­σονταν πα­λαιότερα εντός του μη αστικού ανθρω­πολογικού περιβάλλοντος. Σε τέτοιες περι­πτώσεις, η έντε­χνα καμουφλα­ρισμένη, πλην όμως απολύ­τως υπαρκτή και καταπιεσμένη ιδιαιτε­ρότητα καταλή­γει να εξάγεται στο αστικό περιβάλ­λον με ένα πλήθος αποκλινουσών αντικοινω­νικών συμπερι­φορών. Σε αυτό το πλαίσιο, όχι μόνο η επα­φή με την εκκλησία, αλλά και συγκε­κριμένες κοινωνι­κές πτυχές, όπως π.χ. οι σχέσεις με το άλλο φύλο, ο γάμος, κλπ., επιτε­λούν λει­τουργίες άσχετες με την πρωτογενή ουσία τους. Σε αυτές ανήκουν η αγωνιώδης προσπάθεια συγκάλυ­ψης ιδιαι­τεροτήτων –που σε μια πραγματικά αστι­κή και ανοιχτή κοινωνία θα έπρεπε να εκδη­λώνονται ελεύ­θερα–, ο ανταγω­νισμός και η «έξωθεν καλή μαρτυρία» της κοινωνίας. Το απο­τέλεσμα είναι και πάλι η κοινωνική αποτελμάτω­ση και η μη παραδοχή και διαιώνιση εξόχως αντικοινωνικών ή και βαρέως ψυχο­παθολογικών συμπεριφο­ρών.

Ιδιαίτερα σημαντικό για την τοπική ιστορία είναι, επίσης, και το γεγονός ότι σε περιπτώσεις όπως οι ανωτέρω η εν λόγω νοοτροπία εσωστρέφειας κάνει την εμφάνισή της και ως εχθρική στάση έναντι «των ετεροδόξων και των αλλοθρήσκων». Το πρόβλημα εδώ δεν είναι μόνο ότι για άλλη μια φορά τοπικοί παράγοντες «πιάνονται» να δείχνουν χαρακτηριστικά ξένοι προς την κο­σμοπολίτικη, αστική εξωστρέφεια μιας πόλης με ιστορία συνύπαρξης Ορθοδόξων και Καθολι­κών, καθώς και μακρά παράδοση επαφών με την Δύση. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι δύ­σκολα μπορεί κανείς να αποσυνδέσει τόσο τις τάσεις αυτές όσο και όλα τα φαινόμενα που περι­γράφηκαν ως τώρα με τον καλύτερα κρυμμένο σκελετό στην ντουλάπα της σύγχρονης ιστορίας των Πατρών: το πογκρόμ κατά των Ιταλοπατρινών* κατά την δεκαετία του 1940. Με αφορμή με­μονωμένες περιπτώσεις συνεργασίας με το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας, μια ολόκληρη κοινότητα που αριθμούσε άλλοτε έως και 15000 ανθρώπους διώχθηκε μετά τον πόλεμο, οι περιουσίες της λεηλατήθηκαν και η συνεισφορά της στην αστική κουλτούρα της πόλης εξαλείφθηκε. Πρόκειται για ένα καλό παράδειγμα που δείχνει ότι ανθρω­πολογικά χαρακτηριστικά σαν αυτά που αναφέρθηκαν σε αυτό το κείμενο δεν είναι απλώς γρα­φικές εκδηλώσεις κακώς εννοούμενης «λαϊκότητας», ανωριμότητας ή απαιδευσίας, αλλά η αν­θρωπολογική «πρώτη ύλη» για ένα δυνητικά πολύ πιο ζοφερό προϊόν. Για την διαδι­κασία συ­μπαράταξης όλων των επιμέρους ανταγωνισμών, παρενοχλήσεων, εκφοβισμών, «κατά αλλοθρήσκων» πολεμικών, συμπλεγ­μάτων, καταπιεσμένων ιδιαιτεροτήτων και λεκτικών βιαιο­τήτων, καθώς και λοιπών ανθρωπο­λογικών και εθνολογικών περιπλοκών στην ενιαία ζωφόρο των «άγριων ζώων» που αντιστρα­τεύονται τον αστικό πολιτισμό.

Συνοψίζοντας, ο «κακός Πατρινός» των διηγήσεων και των θρύλων είναι στην πραγματικότη­τα ο μη Πατρινός, δηλαδή ο κάτοικος εκείνος ενός –για τα ελληνικά δεδομένα– μεγάλου αστικού κέντρου, ο οποίος στερείται, όμως, πραγματικής αστικής νοοτροπίας. Ένας άνθρωπος που, όπως έχει συχνά τονιστεί, δεν αγαπά την πόλη του, γιατί απλούστατα δεν είναι πόλη του, αφού σε αρκετές περιπτώσεις το χρονικό βάθος της παρουσίας του σε αυτή είναι τόσο μικρό όσο και αυτό της αστικής του κουλτούρας. Και ένας άνθρωπος που τα συντηρητικά, μη αστικά χαρα­κτηριστικά του ξεχύθη­καν κάποτε στον αστικό χώρο, καθυστερώντας την αστική ανάπτυξη, δη­λητηριάζοντας την κοινωνική ζωή και αναζητώντας κάλυψη μέσα σε συγκεκριμένες δομές (με­ταξύ αυτών, διόλου τυχαία, και στην κατά τα άλλα «προοδευτική» παράταξη της μεταπολί­τευσης). Είναι, φυ­σικά, προφανές ότι όσα προηγήθηκαν δεν θα μπορούσαν ποτέ να αναφέρο­νται γενικευτικά στο σύνο­λο των πολιτών μιας πόλης. Μιας πόλης που έχει κι αυτή εντός των κόλπων της την δική της ποικιλομορφία και τους δικούς της αξιόλογους ανθρώπους, τους δικούς της «καλούς Πατρινούς». Αντιθέτως, σκοπός των προαναφερθέντων είναι ακριβώς να στηρίξουν όσους υπέστη­σαν και υφίστανται τις διάφορες πτυχές της ανθρωπολογίας του «κακού Πατρινού», ενθαρρύνοντας παράλληλα και όσους εκ των φο­ρέων της θα ήθελαν να κάνουν το βήμα προς τα εμπρός, μέσα από αναστο­χασμό, αυτοκριτι­κή και αποστασιοποίηση από τα αρνητικά πρότυπα. Διότι, όσο πανίσχυρη κι αν φαντάζει πράγ­ματι η «δομή» σε όσους νιώθουμε να συνθλιβόμαστε από αυτή, η πόλη αυτή δεν παύει να είναι και δική μας.

Ο αγγειογράφος των Αρχαϊκών χρόνων διέκρινε ανάμεσα στον κόσμο της πόλεως και στην «άγρια φύση», ανάμεσα στην πολιτιστική και κοινωνική πολυπλοκότητα της αστικής ζωής από την μια μεριά και την τραχιά ομοιομορφία της προαστικής, παραδο­σιακής κοινωνίας από την άλλη. Υπό το πρίσμα, λοιπόν, όσων προηγήθηκαν ίσως να είναι τελι­κά η δική του προσέγγιση αυτή που πρέπει να υιοθετήσουμε για να κατανοήσουμε μερικές ση­μαντικές πτυχές της σύγχρο­νης ελληνικής πραγματι­κότητας. Μάλλον λιγότερο κατάλληλες μοιάζουν, αντίθετα, κάποιες άλ­λες μορ­φές κατα­νόησης της έννοιας του «αστικού», προερχόμε­νες γεωγραφικά και πολιτιστικά από την κάποτε…ευρύτερη «άγρια φύση» του ελληνικού κόσμου της 1ης χιλιετίας π.Χ.

* Για μια πρόσφατη μελέτη επί του θέματος βλ. εδώ (σελ. 250-265).

Εχθρός εντός των τειχών

Μαρτίου 11, 2014 3 Σχόλια

Του Παναγιώτη Ξανθόπουλου
Δρ. Κοινωνικής Ανθρωπολογίας
Paris VIII Vincennes St Denis

Έρημος εντός των τειχών

Λίγα λόγια για την μοναξιά

Λίγο ως πολύ τα έχουμε ακούσει όλοι : «Ο Α. είναι μόνος του καιρό», «η Κ. δεν βρίσκει κανένα», «οι γονείς του Π. δεν κοιμούνται μαζί, μένουν όμως στο ίδιο σπίτι», «όταν βγαίνουμε έξω για καφέ, κοιτάζουμε και οι δύο έξω από το παράθυρο χωρίς να μιλάμε», «το τηλέφωνο δεν χτυπάει ποτέ», «η γιαγιά βλέπει όλη μέρα τηλεόραση», «δεν επικοινωνώ με τους γονείς μου». Τα τελευταία χρόνια δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει, στο κοντινό ή/και ευρύτερο περιβάλλον του, την αύξηση ατόμων και των δύο φύλων, που αδυνατούν να διαμορφώσουν σχέσεις συντροφικές, φιλικές και ερωτικές. Τι συμβαίνει;

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι ειδικά για τις ερωτικές επαφές. Σύμφωνα με στατιστική της Εταιρείας Μελέτης της Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) σχεδόν 7 στις 10 γυναίκες είναι μόνες, συνάπτοντας περιστασιακές ερωτικές σχέσεις. Το 75% του δείγματος βρίσκεται σε ηλικία 25-34 χρόνων, με το 60% να καταφεύγει στην αυτοϊκανοποίηση. Το 22,4% δεν έχει κάνει σεξ από έξι μήνες έως ένα χρόνο και το 17,4% απέχει από την ερωτική συνεύρεση από ένα έως δύο χρόνια. Η έρευνα αυτή αλλά και ευρύτερες εμπειρικές παρατηρήσεις θέτουν σημαντικά συλλογικά και προσωπικά ζητήματα (και χωρίς την προϋπόθεση ότι υπάρχει ένα μοντέλο φίλων, συντρόφων, οικογένειας), όπως η δραματική μείωση του αριθμού των γεννήσεων, αισθήματα μοναξιάς, περιθωριοποίησης, μελαγχολίας, κατάθλιψης. Πού όμως εδράζεται η συμπεριφορά αυτή; Πώς μπορεί να προσεγγιστεί η αδυναμία σύναψης σχέσεων; Γιατί μοιάζει με έρημο η ζωή μέσα στις πόλεις;

Στη συνέχεια θα γίνει προσπάθεια να ομαδοποιηθούν ορισμένες ερμηνευτικές προσπάθειες (σίγουρα απλουστευτικές, σχηματοποιημένες και υπό έλεγχο), οι οποίες σχετίζονται αφενός με γενικότερες διεθνείς τάσεις και αφετέρου με την ειδικότητα των ελληνικών ιστορικών και κοινωνικών συνθηκών. Στο τέλος θα γίνουν ορισμένες προτάσεις επίλυσης του ακανθώδους αυτού προβλήματος.

Stasou

Στάσου! Έχω και διδακτορικό!

1) Μια κοινωνία άρρωστη από «άνοδο». Το σοκ των μικροκοινωνιών.

Αν υποθέσουμε ότι η αστικοποίηση στην Ελλάδα είναι αποτέλεσμα τριών περίπου γενεών, θα κάναμε λόγο για ένα είδος πολιτισμικού σοκ στο χρόνο και στο χώρο. Οι τρεις γενιές που διαβιούν τώρα στις πόλεις βρίσκονται σε κατάσταση σοκ κάθε φορά που προσπαθούν να συνεννοηθούν. Αυτό αφορά τους προσανατολισμούς γενικότερα αλλά και ειδικότερα στην επιλογή και την καθημερινότητα με έναν σύντροφο, φίλο. Ο αστικός χώρος με τη δημιουργία απρόσωπων σχέσεων (ποιος ξέρει, όχι τους ανθρώπους της γειτονιάς, αλλά της πολυκατοικίας του;), βασισμένων όχι πια τόσο σε τοπικές και συγγενικές σχέσεις (στις ελληνικές πόλεις, βέβαια, έγινε προσπάθεια διατήρησης ως ένα βαθμό των σχέσεων αυτών), δημιουργούσε προοδευτικά μια νέα πραγματικότητα, έναν κόσμο διαφορετικό, μέσα στον οποίο έπρεπε να ζήσουν οι κάτοικοί του.

Βασικό στοιχείο της συμπεριφοράς των προερχομένων από τις επαρχίες ήταν η κοινωνική άνοδος, σε βαθμό τέτοιο που να μπορεί να χαρακτηριστεί και ως εθνική ασθένεια. Διαπιστώνεται έτσι μια συνεχόμενη πίεση απέναντι στα νεότερα μέλη για αλλαγή προς το «καλύτερο», η οποία περιλαμβάνει την απαίτηση για περισσότερο κύρος, περισσότερες οικονομικές απολαβές, περισσότερη εξουσία με τη λογική της οικογενειακής επίδειξης. Μέσα στις πόλεις δηλαδή δημιουργήθηκε ένας είδος οικογενειακού ανταγωνισμού, θέτοντας τα παιδιά στο επίκεντρο. Ο ανταγωνισμός αυτός, όπως είναι εύλογο, δημιουργούσε ντροπή και οργή σε περίπτωση που τα τέκνα δεν συμπεριφέρονταν όπως άρμοζε.

Ταξινομώντας χονδρικά και απλοποιημένα τις τρεις γενιές που ζουν στην Ελλάδα, θα κάναμε λόγο α) για μια γενιά της τρίτης ηλικίας που ήρθε στην ουσία από τα χωριά, με παραδοσιακές πρακτικές γάμου (συνοικέσιο), με φίλους τους συγγενείς, μια άποψη τοπικιστική για τον κόσμο, με αναπαραστάσεις δημοτικού σχολείου, β) στη γενιά μεσήλικων, με έναν πρώτο πειραματισμό στις πρακτικές προσέγγισης του άλλου φύλου, ελάχιστους φίλους (κομματικούς συντρόφους;), διατήρηση του τοπικισμού, της κοντόφθαλμης αυτής οπτικής των πραγμάτων, με νοητικά εργαλεία λυκείου και μερικώς πανεπιστημίου, δογματισμό, πρακτική γνώση και γ) μια νεότερη γενιά συγχυσμένων μοναχικών ατόμων, μιας γενιάς…από άλλο πλανήτη που ανοίχτηκε στο εξωτερικό, έκανε ανώτερες και ανώτατες σπουδές, κατέχει ειδικές γνώσεις και βρέθηκε μόνη, άνεργη ή υποαπασχολούμενη. Και που φυσικά αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην προσπάθεια επιβολής παραδοσιακών συμπεριφορών από τις παλιότερες γενιές και την αναπλαισίωση, αναπαραγωγή, αμφισβήτηση, ή/και ένωσή τους με νεωτερικά/μετανεωτερικά στοιχεία. Στην ουσία δημιουργήθηκε ένα μείγμα από συμπεριφορές, οι οποίες είναι όντως δύσκολο να ταιριάξουν (σε άλλα θέματα είμαστε παραδοσιακοί και σε άλλα προοδευτικοί). Πώς να βρει κανείς σύντροφο/φίλο που να έχει το ίδιο μείγμα;

Σε σχέση με τους έμφυλους ρόλους το επαρχιακό/παραδοσιακό μοντέλο της πρώτης γενιάς (το οποίο, ας σημειωθεί, ότι μπορεί να θεωρηθεί λειτουργικό στο χώρο του) ήταν αρκετά συμπαγές και συγκεκριμένο, στη δεύτερη γενιά που ήρθε στις πόλεις διαπιστώνεται μια μερική αμφισβήτηση των ρόλων, λόγω εισόδου των γυναικών στην αγορά εργασίας (με χίλιες αμφισβητήσεις, ταπεινώσεις και ενοχές) και στη νεότερη γενιά χαρακτηριστική είναι η σύγχυση/αμφισβήτηση όσον αφορά τους ρόλους. Θα έλεγε κανείς ότι υπάρχει μια τάση στη νεότερη γενιά μη επανάληψης των προβλημάτων, των διαπληκτισμών, των άπειρων συμβιβασμών, της έλλειψης συνεννόησης, της ανδρικής κυριαρχίας. Ίσως στα πλαίσια αυτά μια περιστασιακή σχέση χωρίς συναισθηματική επένδυση και χωρίς εμπλοκές να φαντάζει λύση. Και πόσες φορές να επενδύσει κανείς συναισθηματικά; Πόσες φορές να προσπαθήσει να μιμηθεί φορμαλιστικά το παραδοσιακό πρότυπο; Εξάλλου μια τάση κρυφού ελέγχου της σεξουαλικότητας στις γυναίκες, σε περιβάλλον απελευθέρωσης (περιορισμοί εξόδου, απαίτηση σταθερότητας σχέσεων, κατακραυγή ελευθεριότητας ηθών, περιστασιακά και παρθενία), δημιουργούσε διαρκώς προϋποθέσεις ασεξουαλικότητας. Ο έλεγχος των γενεών στην Ελλάδα βέβαια πίεζε και προς υπεργαμία (γάμος με ανώτερη κοινωνική ομάδα), συμβουλεύοντας έτσι αποφασιστικά αρνητικά ή θετικά υπέρ ενός υποψήφιου γαμπρού ή νύφης.

Συνεχίζοντας, η συνύπαρξη ατόμων προερχομένων από πολλές διαφορετικές παραδόσεις είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία «ξένων» εντός των πόλεων, εντός των ίδιων των οικογενειών. Οι «ξένοι» αυτοί αν και ορισμένες φορές έβλεπαν διασκεδαστικά τις όποιες διαφορές τους (βλέπε 7 θανάσιμες πεθερές), ωστόσο έθεταν τα θεμέλια ενός πολιτισμικού κενού ανάμεσα στα ζευγάρια, ένα κενό που τα παιδιά φαίνεται πως αποφεύγουν να επαναλάβουν. Το χάσμα αυτό προήλθε από την ένωση των διάφορων τοπικών μικροκοινωνιών στις μεγαλουπόλεις με διαφορετικές αντιλήψεις σε ευρύτατο φάσμα δραστηριοτήτων –τις πρακτικές γάμου, την συμπεριφορά προς τις γενεές, ορισμούς για το ρόλο τον ανδρών και των γυναικών, την διευθέτηση περιουσιακών ζητημάτων, πρακτικές φροντίδας του σώματος, εκφράσεις βίας, τύπους ευγένειας– και προκαλούσε βάθεμα της μοναξιάς μέσα στην οικογενειακή ζωή (οφείλουμε να έχουμε πάντα υπόψη ότι δεν πρόκειται αποκλειστικά για αγροτικούς πληθυσμούς, αλλά υπάρχει μια τεράστια ποικιλία με ανατολίτες κατοίκους πόλεων, από Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη και γενικότερα πόλεις της Μ. Ασίας και του Εύξεινου Πόντου, νησιώτες με επιρροές από τη δυτική κουλτούρα). Μέσα σε τρεις γενιές επιχειρήθηκε, λοιπόν, η συγχώνευση στην Ελλάδα τοπικών συμπεριφορών αιώνων, δημιουργώντας «αστοαγρότες», αυτό το υβρίδιο νοοτροπίας, χωρίς αντίληψη της ευρύτερης εικόνας, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς κατανόηση της αλλαγής των καταστάσεων. Δημιουργήθηκαν, δηλαδή, οι προϋποθέσεις μη συνεννόησης.

2) Ο ιδεαλισμός/εκχυδαϊσμός στην τέχνη.

Μια διαφορετική προσέγγιση θα έκανε λόγο για τον ιδεαλισμό των προτύπων, τα οποία εντοπίζονται στην τηλεόραση/κινηματογράφο, στα διάφορα έντυπα, σε ορισμένα ήδη μουσικής (έντεχνο, λαϊκό/ποπ), μέχρι και στην πορνογραφία. Τεχνολογικά θα μιλούσαμε για μια γενιά που μεγάλωσε με ραδιόφωνο, καφενείο, μια άλλη που συνδέθηκε με τις εφημερίδες και την τηλεόραση βασισμένη σε δυτικά πρότυπα (αγγλοσαξωνικά με υπερβολική έμφαση στον ατομισμό που από μόνος του γεννά μοναξιά) και συνδέθηκε με έναν άλλο πολιτισμό (ίσως πλέον αν κανείς ταξιδέψει στις ΗΠΑ να αισθανθεί περισσότερη εξοικείωση από τη χώρα του) και τέλος μια νεότερη παγκοσμιοποιημένη γενιά διαδικτύου (ως επί το πολύ, όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης). Η διαδικασία ταύτισης με ωραιοποιημένες και υπερβολικά ρομαντικές σκηνές ερωτικού βίου στις έντεχνες ή ποπ μορφές τέχνης της νεότερης γενιάς είχε ως αποτέλεσμα μια διπλή αποστασιοποίηση από την πραγματικότητα των σχέσεων εξαιτίας (α) πολιτισμικών διαφορών, β) ιδεαλιστικής αναπαράστασης των σχέσεων, δημιουργώντας φαντασιακά υπέροχους μοναχικούς ανθρώπους. Αντίστροφα, βέβαια, και με την τελευταία επιτυχία των τούρκικων σήριαλ, διαπιστώνουμε την αναπαραγωγή αντιλήψεων της επαρχίας, με κιτς αισθητική και μια διάχυτη ηθικοπλαστικού τύπου διάθεση, ό, τι πρέπει, δηλαδή, για να συνεννοηθεί κανείς φιλικά/ερωτικά. Το ελαφρύ τραγούδι εξίσου ελαφριάς αισθητικής εστίασε υπερβολικά στην ερωτική διάθεση και την απολυτοποίησε ανάμεσα στη συνθετότητα της ζωής, δημιουργώντας μονομέρειες ή μονομανίες (αν λάβουμε υπόψη και τον έντονο φορμαλισμό/δογματισμό – προσφορά των ελληνικών πανεπιστημίων). Θαρρεί κανείς πως δεν υπάρχει άλλο θέμα ενασχόλησης πέρα από τραγικές, όντως, ερωτικές καταστάσεις, μιας καταστροφολογίας sine fine. Η μίμηση τέτοιων προτύπων αποσυνδέει τις σχέσεις (ο ιδεότυπος του καψούρη) και αποξενώνει όσους ακολουθούν τις συμβουλές τους.

Εξίσου, τα περιοδικά ποικίλης ύλης ευαγγελίζονταν τη δημιουργία του καλύτερου εραστή με βάση παχιά στερεότυπα (και ειδίκευση στα θέματα των φύλων, ποδόσφαιρο, σεξ, αυτοκίνητα/μηχανές vs μόδα, σχέσεις, ζώδια), και άπειρες συμβουλές, δημιουργώντας εκχυδαϊσμένα μονοσεξουαλικά όντα. Με την διάδοση της πορνογραφίας μέσω διαδικτύου (βλέπε την ταινία Don Juan, 2013), δημιουργούνται πλέον φαντασιακές σχέσεις, η δε αυτοϊκανοποίηση προλαμβάνει από την άμεση επαφή, ακόμα και εντός νέων ζευγαριών (εν είδει φαντασιακής πολυγαμίας). Ενδεχομένως η αδιάκοπη εναλλαγή ερωτικών συντρόφων (η τουλάχιστον η επιθυμία της) στο πρότυπο του πολυγαμικού άντρα να πηγάζει από ταινίες της δεκαετίας του ’80. Στις γυναίκες πάλι ίσως συνδέεται με την περισσότερο ρεαλιστική αποφυγή εξουσιαστικών συμπεριφορών των ανδρών. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σημειώσω μια νέα τάση, η οποία περιλαμβάνει ζευγάρια, των οποίων οι γυναίκες είναι μεγαλύτερες σε ηλικία (ως άρνηση των παραδοσιακών προτύπων), ή όπου γυναίκες κατέχουν πολλούς τίτλους σπουδών (ή ενσώματης προίκας, μεταπτυχιακά και διδακτορικό) και σχετίζονται με άνδρες χωρίς καθόλου σπουδές, με σταθερή όμως για τους τελευταίους επαφή στην αγορά εργασίας (ενδεχομένως ως εξισορρόπηση του ελέγχου/γνώσης/εξουσίας).

3) Τα επαγγέλματα και οι πολιτικές ιδεολογίες.

Οι πηγές σταθερά μιλούν για τον αυτοδημιούργητο/ανεξάρτητο αρσενικό από την εποχή του Λουκή Λάρα (Βικέλας, 1879). Μέσα σε ένα σύμπαν μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων, οι περισσότεροι δήλωναν ευθαρσώς πως δεν έχουν υποπέσει στην εξαρτημένη εργασία και στην περίπτωση αυτή, αυτό οφειλόταν σε περιόδους κρίσης ή κυρίως σε μια περίοδο μαθητείας στα μυστικά των επαγγελμάτων. Στον αντίποδα της θεώρησης αυτής, οι γυναίκες νοούνται ως παθητικές, προσκολλημένες στα του οίκου, χωρίς ανεξάρτητη/αυτόνομη ύπαρξη. Η εργασία τους στο δημόσιο χώρο σταματούσε συνήθως με τον ερχομό των παιδιών. Ωστόσο, τα τελευταία πενήντα χρόνια και με την είσοδο των γυναικών γενικότερα στο δημόσιο χώρο, δημιουργείται μια συγχυσμένη κατάσταση, όπου συμφύονται παραδοσιακές με νεωτερικές και μετανεωτερικές ταυτότητες. Σίγουρα πολλές από τις αντιλήψεις αυτές αναιρέθηκαν με την έναρξη της κρίσης και πολλοί βρέθηκαν στην ανάγκη να επαναπροσδιορίσουν τους εαυτούς τους σε σχέση με τα παραπάνω. Αν υπάρχει δυσκολία οικονομικής ανεξαρτητοποίησης, άνδρες και γυναίκες βιώνουν έντονα τα σημάδια αποτυχίας και διαπιστώνεται έτσι μια τάση αποφυγής της μονιμότητας σε σχέσεις, ένα αίσθημα ντροπής και απομόνωσης. Στις γυναίκες εντοπίζεται και αλλαγή προσανατολισμών σε σχέση με τον παραδοσιακό ρόλο της ενασχόλησης με τα παιδιά, έτσι η επιλογή καριέρας εμποδίζει την δημιουργία οικογένειας, τόσο πραγματικά όσο και αναπαραστασιακά λόγω φόβου των ανδρών. Η κρίση ώθησε επίσης προς την υπερεργασία εξαιτίας αδυναμίας κάλυψης αναγκών, απομονώνοντάς τα άτομα και μετατρέποντάς την εργασία σε καταναγκαστικό έργο. Ορισμένοι βέβαια εργάζονται μανιωδώς διότι αδυνατούν να κάνουν σχέσεις/οικογένειες και δεν επιθυμούν να το σκέφτονται περαιτέρω.

Σε άμεση σχέση με τα παραπάνω, χωρίς ωστόσο να αναφερθώ διεξοδικά, εντοπίζονται και οι πολιτικές θέσεις. Με την παρακμή των τοπικών (τυχαίο;) οργανώσεων των μεγάλων κομμάτων και την ιδεολογική στροφή σε περισσότερο υλιστικές αναζητήσεις, καταργήθηκε σχεδόν η έννοια του κομματικού συντρόφου, ομάδων που έπαιξαν σαφώς σημαντικό ρόλο για την υποδοχή, σύναψη σχέσεων του εισερχόμενου κόσμου στις πόλεις (σαν ένα είδος λέσχης κοινωνικοποίησης). Το ανησυχητικό πρόβλημα της μοναξιάς ίσως εν τέλει βιώνεται γιατί ζούμε σε μια κοινωνία, η οποία μεταμορφώνεται σε κοινωνία χωρίς παραδόσεις, σε κοινωνία όπου χρειάζεται διαρκώς να αποφασίζει κάποιος, να αναδημιουργεί συνεχώς τις σχέσεις του. Αυτό βέβαια είναι και το θετικό στοιχείο, καθότι όσο μπερδεμένοι κι αν είμαστε μπορούμε να ξεφύγουμε, αν ξεκαθαρίσουμε την τοποθέτησή μας, τις δράσεις μας.

Οι κοινωνίες δεν είναι, επομένως, μόνο δομή/σύστημα/αναπαραγωγή, αλλά και δράση/υποκείμενα/πολιτική. Και σίγουρα κοινωνία χωρίς σύγκρουση δεν υπάρχει παρά μόνο σε ουτοπίες. Θα μπορούσαμε να προτείνουμε κάποιες λύσεις; Ίσως. Λύσεις, όμως, που δεν αναφέρονται σε μάκρο-καταστάσεις, αλλά στο τι μπορεί ο καθένας από μας ξεχωριστά, μικροκοινωνιολογικά να πράξει. Για να σκεφτούμε εναλλακτικά το ζήτημα, η νεότερη γενιά αποτελεί την πρώτη, η οποία μοιράζεται κοινές αναφορές στη ζωή των πόλεων, επομένως περισσότερα κοινά από τις προηγούμενες. Ομοίως, υπάρχουν αρκετά παραδείγματα ανθρώπων που έχουν εκδημοκρατικοποιήσει τις διαγενεακές τους σχέσεις, ή τις έμφυλες. Ας αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση και ας διαδοθούν οι τάσεις αυτές. Αυτό που θα πρέπει ίσως να αφήσουμε πλέον οριστικά πίσω μας είναι οι παρακαταθήκες ανισότητας στις σχέσεις των φύλων και να εστιάσουμε στα κοινά και στην αλληλοκατανόηση των προβλημάτων. Φιλικά/συντροφικά είναι ανάγκη να αποδεχτούμε τις διαφορές, να δώσουμε χρόνο και να δικαιολογήσουμε. Χρειάζεται για τον λόγο αυτό μια διαφορετική, εκτός δογματισμού συζήτηση, τόσο φιλική όσο και ερωτική. Είμαστε όλοι παιδιά οικογενειών με προβλήματα, συγκρούσεις και έλλειψη κατανόησης. Ας ενημερωθούμε για να μάθουμε να τα επιλύουμε, γιατί συχνά τα προβλήματα λειτουργούν στη βάση ψυχολογικής εκτόνωσης και όχι εξεύρεσης πραγματικής λύσης. Το θέμα δεν είναι κάποιος να εξοργιστεί σε σημείο που να γίνει…πράσινος, να φοβίσει ή να φοβηθεί, αλλά να λυθούν τα όποια πρακτικά ζητήματα. Ίσως και μια χιουμοριστική αντιμετώπιση να ήταν μια διέξοδος. Χρειάζεται αυτοκριτική, όσο και παραδοχή των λαθών (πόσο δύσκολο πράγματι;). Επίσης σίγουρα η συζήτηση με κάποιον ειδικό θα μπορούσε να διευκολύνει την επίλυση προσωπικών θεμάτων. Μια άλλη πρόταση θα ήταν η ένταξη σε ομάδες κοινών ενδιαφερόντων, υπάρχουν πλέον ποικίλες δράσεις στις οποίες κάποιος μπορεί να συμμετάσχει, όπως επαγγελματικές λέσχες, πολιτιστικές λέσχες, συζητήσεις, διαδικτυακές πλατφόρμες, ιστολόγια, λέσχες βιβλίου, ξεναγήσεις με τον Θοδωρή και τον Πάνο…Το σημαντικότερο όμως : η λύση θα προέλθει από εσένα.

Το λόμπι του ευρώ

Οκτώβριος 7, 2012 2 Σχόλια

Η δήλωση που έκανε προ ημερών ο πρώην Γερμανός καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ, ότι μέχρι σή­μερα «δεν έχει δοθεί στην Ελλάδα ούτε σεντ από τον γερμανικό προϋπολογισμό», ίσως έφερε στο μυαλό πολλών εδώ στην Ελλάδα μια χαρακτηριστική τηλεοπτική εικόνα: διάφορους κορυ­φαίους εκπροσώπους της ελληνικής πολιτικής ζωής, της οικονομίας και της δημοσιογραφίας να κάνουν διαρκώς λόγο για «τα λεφτά που μας δίνουν οι Ευρωπαίοι», για «τα πακέτα βοήθειας που θα μας σώσουν» ή για την καταστροφή που θα συμβεί «αν δεν έρθει η επόμενη δόση», κλπ. Η δήλωση αυτή του Χ. Σμιτ ισοδυναμεί με τον πλήρη εξευτελισμό για πρό­σωπα, όπως π.χ. ο Γ. Παπακωνσταντίνου, η Ντ. Μπακογιάννη, ο Λ. Παπαδήμος ή ο Γ. Στουρ­νάρας. Και αυτό γιατί τους τοποθετεί αυτόματα στον θλιβερό ρόλο εκείνων που αποδεικνύεται πως γίνονται «βασιλι­κότεροι του βασιλέως», όταν επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο στην προώ­θηση των υποθέσεων που έχουν αναλάβει να διεκπεραιώσουν. Φυσικά, δεν χρειαζόταν καν η δήλωση του Σμιτ για να αποκαλύψει το μέγεθος του εγκλήματος που συντελείται τα τελευταία τρία χρόνια τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Ίσως μόνον στην Γερμανία να έχουν απομείνει ελάχιστοι που δεν έχουν ακόμη πληροφορηθεί ότι το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλά­δας είναι στην ουσία πρό­γραμμα διάσωσης των δανειστών της. Μια γιγαντιαία επιχείρηση με­ταφοράς χρημάτων από τους λογαριασμούς των Ευρωπαίων φορολογουμένων σε…αυτούς των αξιότιμων κυρίων Ackermann, Weidmann, Blessing, κλπ. Την ίδια στιγμή, το αντίτιμο που κλήθηκε να πληρώσει η Ελλάδα για την σωτηρία των…δανειστών της, ήταν αυτό που συνήθως πληρώνουν οι χώρες με ηγεσίες εξαρτημένες, δουλοπρεπείς, συμπλεγματικές ή και ανεγκέφαλες: η σχεδόν πλήρης κατα­στροφή της οικονομίας μέσω της άνευ όρων υποταγής στην γερμανική νεύρωση της λιτότητας, καθώς και η απροσχημάτιστη υποθήκευση στους δανειστές της χώρας και του όποιου πλούτου της, δημόσιου και ιδιωτικού, τωρινού και ενδεχόμενου μελλοντικού.

Κι όμως, ακόμα και σήμερα οι ίδιοι οι υπεύθυνοι για την κατάσταση συνεχίζουν να προπαγαν­δίζουν την ανάγκη να συνεχιστεί ο θανατηφόρος εναγκαλισμός της χώρας με τους Εμπόρους των Εθνών, μέσω της «πάση θυσία» παραμονής της στο κοινό νόμισμα. Καταγγέλλονται όσοι δεν θεωρούν «ταμπού» (!) το ευρώ, ενώ όσοι έχουν διαφορετική άποψη επί του θέματος στιγμα­τίζονται συχνά ως ανήκοντες στο «λόμπι της δραχμής». Και είναι σίγουρα αλήθεια ότι υπάρχουν –πάντα υπάρχουν– κάποιοι που έχοντας επενδύσει με δόλιους τρόπους στην προοπτική επι­στροφής σε εθνικό νόμισμα θα ωφελούνταν αθέμιτα από μια τέτοια εξέλιξη. Όπως, όμως, κατα­νοεί κάθε απροκατάληπτος νους, το ίδιο ακριβώς ισχύει και με το ευρώ. Και σε αυτό έχουν επενδύσει διάφοροι κύκλοι (πρώτοι και καλύτεροι οι ίδιοι οι δανειστές), ελπίζοντας ότι μέσω της «πάση θυσία» παραμονής της χώρας σε αυτό θα ευοδωθούν τα δικά τους σχέδια. Κάθε δράση, μη δράση ή αντίδραση στην ζωή και στην οικονομία αναγκαστικά ωφελεί ή ζημιώνει συγκεκρι­μένους ανθρώπους ή ομάδες συμφερόντων. Άρα, είναι προφανές ότι η φιλολογία περί του «λό­μπι της δραχμής» δεν αποτελεί σοβαρό επιχείρημα, αλλά συνιστά μια μικροπόνηρη και φοβική τακτική αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Μια τακτική, που, όπως και αυτή της τραγε­λαφικής καταστροφολογικής φρενίτιδας (των…σεισμών, λιμών και καταποντισμών που υποτί­θεται θα ενσκήψουν, αν η χώρα εγκαταλείψει την ευρωζώνη), προδίδει στην καλύτερη περί­πτωση το αδιέξοδο και την αμηχανία, και στην χειρότερη τον σκοτεινό ρόλο των εμπνευστών της. Πράγματι, αν αποπειραθεί κανείς να κατηγοριοποιήσει τα μέλη του «λόμπι του ευρώ», θα διαπιστώσει ότι σε μεγάλο βαθμό τα κίνητρά τους κάθε άλλο παρά έχουν να κάνουν με την προοπτική της χώρας.

Περίοπτη θέση στην προπαγάνδα υπέρ του ευρώ κατέχουν π.χ. όσοι κύκλοι της ελληνικής πολι­τικής και οικονομικής ζωής προσδοκούν συγκεκριμένες απολαβές, υλικής και άλλης φύσεως από την διαπλοκή τους με συγκεκριμένους παράγοντες στην Ευρώπη. Ο λόγος είναι εδώ για τους αμαρτωλούς και ξενοκίνητους εκείνους πολιτικούς, οι οποίοι είναι εδώ και χρόνια δέσμιοι ξένων, κυρίως γερμανικών συμφερόντων και που η ενδεχόμενη αποκάλυψη του ρόλου τους, μέσω π.χ. της υπόθεσης της Siemens, θα μπορούσε να τους οδηγήσει στην φυλακή. Στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης του ευρώ βρίσκονται, επίσης, και παράγοντες της οικονομίας, οι οποίοι μέσω π.χ. του εκβαρβαρι­σμού της αγοράς εργασίας που επιτυγχάνεται με το μνημόνιο νιώ­θουν την ίδια γλυκιά γεύση «απελευθέρωσης» των τυφλών φυσικών ορμεμφύτων (εδώ της αρ­ρώστιας του κέρδους), την οποία νιώθει συχνά κανείς σε κοινωνίες του δυτικού κόσμου και σε σχέση με τις γενετήσιες ορμές. Οι ιδιοτελείς και αθέμιτες αιτίες της υποστήριξης του ευρώ προδί­δονται συχνά με χαρα­κτηριστικό τρόπο και από τις αντιστοίχως αθέμιτες, σπασμωδικές κινή­σεις τρομοκράτησης της κοινωνίας από παραδοσιακούς μεγαλοπαράγοντες του διαπλεκό­μενου ελληνικού τύπου.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι το τμήμα εκείνο του «λόμπι του ευρώ», το οποίο μέσα από την ζηλωτική υποστήριξη του κοινού νομίσματος μοιάζει να αποκομίζει (και) ψυχολογικά οφέλη. Στο «μετερίζι» αυτό συναντώνται ετερόκλητες κατηγορίες ανθρώπων: οι παραδοσιακοί δυτικό­στροφοι διανοούμενοι που λίγο πολύ πάντα ονειρεύονταν την Ελλάδα ως αποικία ή επαρχία της «Δύσης», ελιτίζοντες αντιλαϊκιστές που θέλουν να δουν τον λαό να τιμωρείται για τις μη δυτικο­πρεπείς νοοτροπίες του, άτομα που στην νεότητά τους υπήρξαν αριστερών πεποι­θήσεων και αργότερα κατέληξαν στο άλλο άκρο, υποστηρίζοντας πλέον με φανατισμό ακόμα και τις πιο ακραίες εκφράσεις αντικρατισμού και νεοφιλελευθερισμού (βλ. Γ. Στουρνάρας), μερι­κοί Έλληνες επιστή­μονες του εξωτερικού που σαν τον Λ. Παπαδήμο αισθάνονται πλέον ως «πατρίδα» τους τον κύκλο των ξένων συναδέλφων τους και τα κοινά τους «πρότζεκτ», ορισμένοι άλ­λοι, επιστή­μονες συνήθως και αυτοί στο εξωτερικό, των οποίων η προκλητική προσπάθεια απα­ξίωσης συλλήβδην της χώρας και συνολικά των κατοίκων της λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο του ψυχολο­γικού μηχανισμού «σκοτώνω την πατρίδα για να σκοτώνω την νοσταλγία», καθώς και ορισμέ­νοι κακώς εννο­ούμενοι κοσμοπολίτες και γυρολόγοι του εξωτερικού (π.χ. σαν τον ΓΑΠ) που, μη έχοντας ποτέ συμπαγή και νηφάλια γνώση της δικής τους κουλτούρας, κατέλη­ξαν να βλέπουν την Ελλάδα από την σκοπιά των αφελών γενικεύσεων ενός ανερμάτιστου, πο­λυπολιτι­σμικού «χυλού». Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει, επίσης, και μερικούς γραφικούς προσωπο­λάτρες, οι οποίοι δεν θα άντεχαν το…ψυχολογικό βάρος να αποκλίνουν από την ευ­ρωπαϊκή πορεία της χώρας που χάραξε ο «Εθνάρχης» ή, τέλος, αυτούς που μετά από τόση εκ­στρατεία κατατρομο­κράτησης του πληθυσμού για τις υποτιθέμενες συνέπειες της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα έχουν απλώς καταληφθεί από τον φόβο εκείνο που παραλύει κάθε λογική σκέψη. Αιχμάλωτοι της στρέβλωσης που στρατεύθηκαν να υποστηρίζουν, ορισμένοι εκ των ανωτέρω εκπροσώπων του «λόμπι του ευρώ», κυρίως διανοούμενοι και επιστήμονες, κατέληξαν τελικά κατά τραγικό τρόπο θαυμαστές Γιωργάκηδων και Αντωνάκηδων ή καταδικασμένοι να…απολαμβάνουν την παρέα εκείνων που κανείς άλλος δεν θα ήθελε στο τραπέζι του.

Αισθητά λιγότερες είναι, αντιθέτως, οι κατηγορίες των ανθρώπων που υποστηρίζουν ακόμα την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ για λόγους φαινομενικά ή πραγματικά ανιδιο­τελείς. Όσοι θε­ώρησαν χρήσιμη…ολίγη ξένη επικυριαρχία, με το πρακτικό επιχείρημα ότι υπό τον ζυγό της τρόικας το κομματικό κράτος θα πιεζόταν να κάνει όσα από μόνο του δεν θα έκανε ποτέ, μάλ­λον θα αισθάνονται ότι κάτι πρέπει να πήγε πολύ στραβά στους υπολογισμούς τους…Σημα­ντική είναι και η κατηγορία των ρομαντικών εκείνων που συνδυάζουν τον ευρωπαϊσμό με τον αριστερής κοπής διεθνισμό και, συνεπώς, θεωρούν ακόμη εφικτή την Ευρώπη –και προφανώς και το ευρώ– «των λαών». Στην πραγματικότητα, ίσως είναι μόνον δύο οι ρεαλιστι­κές φωνές υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ. Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει όσους θεω­ρούν την όσο το δυνατόν στενό­τερη πρόσδεση της Ελλάδας στα (όποια) ευρωπαϊκά πράγ­ματα ως την καλύτερη εγγύηση για την ασφάλειά της στην προβληματική βαλκανική γειτονιά μας. Η δεύτερη ομάδα, δυστυχώς ολι­γάριθμη ακόμα στην Ελλάδα (αλλά με ολοένα και περισσό­τερους υποστη­ρικτές στο εξωτερικό), θα μπορούσε κάλλιστα να συνδυαστεί αρμονικά με την πρώτη. Πρόκειται για την άποψη ότι η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να μείνει στο ευρώ, σε ένα ευρώ, όμως, που δεν θα περιλαμβάνει την Γερμανία…Διαπιστώνοντας απροκατάληπτα την κραυγαλέα και κατα­στρεπτική πολιτισμική ασυμβατότητα που υπάρχει εντός της Ευρώπης και υιοθετώντας την οπτική των χωριστών «ευ­ρωπαϊκών ενώσεων», η άποψη αυτή ταυτίζεται σε με­γάλο βαθμό με αυτήν που έχουμε εκφράσει και εδώ στο παρελθόν.

Η δυναμική επιδίωξη μιας ευρωζώνης χωρίς την Γερμανία θα μπορούσε, πράγματι, να αποτελέ­σει την μοναδική ρεαλιστική εναλλακτική της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, τόσο για εμάς όσο και για τις άλλες χώρες της Μεσογείου. Και η επιστροφή, όμως, στο εθνικό νόμισμα θα έπρεπε να αποτελεί ένα διαρκώς ανοιχτό σενάριο-μέσο πίεσης για κάθε πολι­τική τάξη που θέτει το συμφέ­ρον του λαού της πάνω από αυτό των δανειστών. Πόσω μάλλον που μέσω της πρόσφα­της ιστορίας με τους μεγαλοκαταθέτες σε ξένες τράπεζες αποκαλύπτεται ότι υπάρχουν τρόποι βρα­χυπρόθεσμης στήριξης της οικονομίας κατά την δύσκολη περίοδο μετάβασης στην δραχμή μέσω άμεσης εισροής αρκετών –και μάλιστα ανατιμημένων τότε– δισεκατομμυρίων, αρκεί φυ­σικά να υπάρχει η σχετική βούληση και αποφασιστικότητα. Δυστυχώς για την Ελλάδα, όμως, η υπόθεση της οικονομικής της επιβίωσης, δεν καθορίζεται από τις ανιδιοτελείς και ρεαλιστικές αυτές προ­σεγγίσεις, αλλά συνεχίζει να αποτελεί έρμαιο του «λόμπι του ευρώ» και των ιδιοτελών κινήτρων του, υλικών και ψυχολογικών. Ως επιφα­νής εκπρόσωπός του, ο Α. Σαμαράς θα υπο­δεχτεί σε λίγες μέρες την Α. Μέρκελ όχι για να τις αναπτύξει θέσεις, όπως οι παραπάνω, αλλά έχοντας ήδη ανασύρει και διακηρύξει δημοσίως, ελαφρώς παραφρασμένη, την γνωστή κινημα­τογραφική ατάκα «οι Γερμα­νοί είναι φίλοι μας»

Complexes make the world go round: μια άσκηση εμπειρικής ψυχολογίας

Ιανουαρίου 29, 2012 Σχολιάστε

Το έτος 2000 δημοσιεύτηκε ένας αρχαιολογικός τόμος με τίτλο Metals Make the World Go Round: The Supply and Circulation of Metals in Bronze Age Europe. Επρόκειτο για τα πρακτικά ενός συνεδρίου για την σημασία της μεταλλουργίας στην Ευρώπη κατά την Εποχή του Χαλκού. Ως ένας από κυριότερους παράγοντες της τεχνολογικής και οικονομικής ανάπτυξης των προϊ­στορικών κοινωνιών που μπορεί να διερευνήσει η αρχαιολογία, είναι φυσικό ότι η μεταλλουργία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στις σχετικές μελέτες. Έναν ανάλογο ρόλο παίζει στην εποχή μας γενικότερα η οικονομία, σε σημείο που πολλές φορές ξεχνάμε ότι η ανθρώπινη δράση συχνά καθορίζε­ται αποφασιστικά και από άλλους, τελείως διαφορετικούς παράγοντες. Παράγοντες σχετιζόμενους με την δυναμική και τα πολυδιάστατα προβλήματα των διαπροσωπικών σχέ­σεων, ιδίως σε κοινωνίες που διατηρούν ακόμη στοιχεία παραδοσιακής νοοτροπίας.

Σε μια πρώτη απόπειρα ενασχόλησης με μια σειρά αρνητικών τέτοιων παραγόντων που εν μέρει συνδέονται με αυτήν την νοοτροπία, θα επιδοθούμε σε μια άσκηση εμπειρικής ψυχολο­γίας, με την παρατήρηση μιας ακραία αρνητικής, ας πούμε φανταστικής, περίπτωσης. Πρόκει­ται για την αλληλε­πίδραση μεταξύ δύο προσώπων: του Υ (=Υποβλέποντα) και του Μ (=ευνόητη η συνέχεια της λέξης). Τα δύο αυτά πρόσωπα εκφράζουν δύο αισθητά διαφορετικούς τρόπους ζωής, δύο ξε­κάθαρα διακριτές κουλτούρες συμπεριφοράς. Ο Υ είναι ο άνθρωπος των παθών. Με εμφανώς δυσμάχητες φυσικές ορμές, με αυτονόητα «επιθετικές» μεθόδους προσέγγισης του άλλου φύ­λου, με διάθεση για αχαλίνωτη διασκέδαση και κατανάλωση αλκοόλ μέχρι τελικής πτώσεως, με τάση για χονδροειδή και ανάρμοστα σχόλια σε κοινωνικές συνευρέσεις, με την εδραία πεποί­θηση ότι αυτός ο τρόπος ζωής προσδίδει (εν τέλει αυτοεπιβεβαιούμενη) «ανδρική» ποιότητα και υπόσταση. Η εξαρχής άνιση και προ πολλού χα­μένη μάχη με τα έντονα πάθη του αντανακλάται στο πρόσωπό του που μοιάζει πρόωρα γηρα­σμένο, καθώς και στο αδρό, διαρκές εκείνο μειδί­αμα κυνισμού και ειρωνείας, το οποίο αφήνει συνήθως πίσω της η πλήρης κατίσχυση των ακατάσχετα ισχυρών φυσι­κών ορμών. Ο Μ από την άλλη μεριά είναι ο τυπικός εγκεφαλικός τύπος. Όλα τα πράγματα, η κοινωνική σχέση, η διασκέδαση, η φιλία, η σχέση με το άλλο φύλο, δεν έχουν αξία καθεαυτή, αλλά μόνον όταν προσφέρουν κάτι ειλικρινές και ξεχωριστό στο πλαίσιο του όποιου χαρακτη­ριολογικού και πνευματικού του μήκους κύμα­τος. Δεν θα ξενυχτίσει π.χ. απλώς για να ξενυχτί­σει, αλλά για να περάσει λίγο περισσότερη ώρα με μια καλή παρέα. Επίσης, δεν πίνει παρά μόνο ελάχιστα, αφού σκοπός του είναι να χαίρεται με όλες του τις αισθήσεις σε εγρή­γορση τον χρόνο με την καλή συντροφιά, και όχι να απο­δεικνύει τον αλκοολούχο «ανδρισμό» του.  Έχει αλλεργία σε προκλητικά απρεπή, κυρίως σεξι­στικής φύσεως σχόλια θε­ωρώντας ότι ο έστω στοιχειώδης σεβασμός και η λεπτότητα είναι οι μόνοι τρόποι για να συγκροτηθεί και να δια­τηρηθεί εκείνο το είδος κοινωνικών σχέσεων που ο ίδιος επιθυμεί να έχει.

Όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, όσες φορές οι διάφοροι Υ και Μ βρίσκονται να συνυπάρ­χουν στον ίδιο κοινωνικό κύκλο (π.χ. στην ίδια παρέα), η επικίνδυνη χημεία τους μπορεί να γίνει πρόξενος άκρως ενδιαφερουσών ψυχολογικών αντιδράσεων και αντικοινωνικών συμπεριφο­ρών. Συχνά μπορεί π.χ. κανείς να παρατηρήσει τον εκάστοτε Υ, όταν αυτός βρίσκεται στην ίδια ομήγυρη με τον Μ, να μην χάνει ευκαιρία να χλευάσει απαξιωτικά τον τελευταίο ως κάποιον που δεν ξέρει να διασκεδάζει, ως «καλόγερο» ή «σπιτόγατο». Εάν ο Μ αναφέρει κάτι σχετικό με θέματα διασκέδασης, ο Υ δεν παραλείπει να διακόψει την ροή της συζήτησης για να του πει κάτι σαν «ναι, μιλάει τώρα κι ο μεγάλος γλεντζές!». Εάν ο Μ σηκωθεί να χορέψει, τότε ο Υ τον λοιδο­ρεί επιδεικτικά σαν κάποιον, ο οποίος είναι έτοιμος να επιδοθεί σε κάτι που είναι έξω από τα νερά του. Προσβεβλημένος από το μικρόβιο του ανταγωνισμού, ο Υ αρέσκεται να μετατρέπει με αυτό τον τρόπο τις συναντήσεις του με τον Μ σε αρένα τελετουργικής μονομαχίας. Τα προκλητικά σχόλια του Υ έχουν, δηλαδή, σαν στόχο να ερεθίσουν τον Μ, προκειμένου ο τελευταίος να «τσιμπήσει», να δικαιολογήσει το συμβολικό του προσωνύμιο και να μπει στην μονομαχία, από την οποία ο Υ μοιάζει να αντλεί ένα είδος νοσηρής αυτoϊκανοποίησης.

Ένα από τα αγαπημένα «σπορ» του Υ είναι, επίσης, να εκφράζεται με ασυγκράτητα εμπαθή και μειωτικό τρόπο για την πιο εγκρατή στάση του Μ σε ό,τι αφορά το άλλο φύλο. Συχνά αποπειράται να τον εξευτελίσει δημοσίως με σχολικού τύπου (και επιπέ­δου) τεχνάσματα ή σχόλια, ενώ αν τυχόν ο Μ προσπαθήσει να (συ)ζητήσει ανοιχτά και πολιτισμένα τον λόγο, θα λάβει απάντηση του τύπου «εσύ έχεις το πρόβλημα, γι΄ αυτό ενοχλείσαι, κι όχι εγώ», με την οποία ο Υ διεκδικεί το…ανθρώπινο δικαίωμά του να διαπομπεύει δημοσίως τους στόχους του. Σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις, το εν λόγω πεδίο κακοήθειας του εκάστοτε Υ μπορεί να πηγάζει και από την ατυχή συγκυρία της παλαιότερης σχέσης του με κύκλους συγκεκριμένων πνευματικών ανησυχιών (π.χ. φιλοσοφικών, θρησκευτικών, κλπ.), οι οποίες στην πορεία του χρόνου, έχασαν την μάχη απέναντι στα πάθη. Την ίδια μάχη, που χωρίς καν να (ή ακριβώς διότι δεν) την βλέπει ως τέτοια, απλά και μόνον λόγω διαφορετικού τρόπου ζωής, δείχνει να αντιπαρέρχεται με άνεση ο Μ, μετατρέποντας εαυτόν σε ακόμα πιο ανυπόφορο κόκκινο πανί για τον Υ.

Ο σκοπός της ανωτέρω συμπλεγματικής στρατηγικής του Υ, που θα μπορούσε να ονομαστεί «μετα­τόπιση των ορίων του φυσιολογικού», είναι προφανής: ο Μ πρέπει να σκιαγραφηθεί ως εκκε­ντρική, ακραία περίπτωση, να εκτοπιστεί στο άκρο, προκειμένου ο Υ να πλησιάσει το σημείο της μεσότητας. Να νιώσει την θαλπωρή της ψευδαίσθησης πως είναι αυτός που εκπροσωπεί το φυ­σιολογικό, αφού, με δεδομένη την απόσταση μεταξύ των Υ και Μ, αν ως φυσιολογικός εκληφθεί ο Μ, τότε στο άκρο αυτομάτως θα μετατοπιστεί ο Υ. Η τακτική, όμως, αυτή εί­ναι αδιέξοδη, αφού ακόμα και ο ίδιος ο Υ είναι σε θέση να αντιληφθεί τον ψευδαισθητικό της χαρακτήρα. Κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα η στάση του Υ να διολισθαίνει σε διαρκώς νέα επί­πεδα ποταπότητας. Αν φερ΄ ειπείν έχει ωφεληθεί ή και ευεργετηθεί από τον Μ (π.χ. με προ­σφορά εργασίας ή με την δωρεάν, μακροχρόνια παροχή στέγης), η ανωτέρω αναφερθείσα γκάμα θλιβερών συμπεριφορών δεν θα κοπάσει ούτε καν κατά την διάρκεια της ευεργεσίας. Αντιθέτως, η τελευ­ταία μπορεί να δώσει αφορμή για την προσθήκη στα πεδία της εμπάθειας και μιας ταξικής διά­στασης, αφού και εδώ ο Μ βρίσκεται «από πάνω» (ως ο δυνάμενος να προσφέρει), ενώ ο Υ «από κάτω» (ως ο έχων την ανάγκη να ζητήσει). Επιβεβαιώνοντας την διαχρονική αλήθεια γνωστών ρητών, όπως «ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέ­ντος», «αντί του μάνα χολήν» ή «δώσε θάρρος στο χωριάτη», ο Υ καταλήγει να θεωρεί την ευερ­γεσία του υπό του Μ όχι ως αφορμή για να αλλάξει άρδην την συμπεριφορά του απέναντί του, αλλά ως μια καλή ευ­καιρία εκμετάλλευσης του Μ και δικαιωματικής «επανόρθωσης» των αδικιών της τύχης. Πάντοτε, βέβαια, με την υποκριτική επίκληση της «φιλίας», που ο Υ ξέρει ότι συνήθως «ρίχνει» τον Μ στα δίχτυα της αδίστακτης τζαμπατζοσύνης του.

Έτσι, με την πάροδο του χρόνου ο Υ συνεχίζει να επιδεικνύει έναντι του Μ μια συμπεριφορά που θα ήταν άθλια, ακόμη κι αν δεν είχε ωφεληθεί από αυτόν. Υποβλέπει το τι κάνει στην ζωή του θέλοντας πάντα να μαθαίνει κάθε λεπτομέρεια και εκχέοντας όλη την αρνητική του ενέργεια για κάθε θετική προοπτική, η οποία ανοίγεται στην ζωή του Μ και «απειλεί» να δικαιώσει την κουλτούρα και στάση ζωής του. Παράλληλα, καραδοκεί διαρκώς για κάποιο τυχόν «στραβοπάτημά» του (π.χ. για μια περί­σταση που θα τον καταστήσει κάπως έκθετο σε ηθικιστικές τάσεις) για να τον κατακεραυνώσει με τον γνωστό προκλητικό και αβυσσαλέα εμπαθή τρόπο. Φυσικά, όπως γνω­ρίζουν οι έμπειροι των εν Ελλάδι κοινωνικών σχέσεων, σε τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνει συχνά ο εκά­στοτε φαρισαΐζων Υ να έχει ήδη κι αυτός υποπέσει στο ίδιο παράπτωμα, ενίοτε την ίδια ακριβώς περίοδο. Σε αντίθεση, όμως, με τον Μ, ο οποίος δικαιολο­γώντας και πάλι το συμβολικό του προσωνύμιο έχει πει τα πάντα στον κύκλο των φίλων και γνωστών του (στον οποίον συνεχίζει αφελώς να συγκαταριθμεί και τον Υ), ο Υ δεν έχει πει, βεβαίως, απολύτως τίποτα…Έχει κα­λύψει καλά τα νώτα του κι είναι έτοιμος να επιδοθεί από ύπουλη θέση ισχύος σε μια ακόμη προσφιλή του τελε­τουργική αψιμαχία με τον Μ.

Ας μην πούμε περισσότερα. Άλλωστε, στην πραγματική ζωή σπάνια συναντά κανείς τόσο άθλιους τύπους, όπως ο Υ, και εξίσου σπάνια τόσο καλοπροαίρετους αφελείς, όπως ο Μ. Η ανωτέρω ιστορία ήταν ένα παράδειγμα (αληθές ή φανταστικό, δεν έχει σημασία), στο οποίο σκιαγραφείται εν πλήρει δράσει ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που κάνουν αυτόν τον κόσμο να γυ­ρίζει: τα αθεράπευτα, παντοειδή συμπλέγματα. Κι επειδή, βεβαίως, οι διάφοροι Υ του κόσμου αυτού δεν πρόκειται ποτέ να πάψουν να είναι Υ, η λύση σε τέτοιες ατυχείς κοινω­νικές καταστά­σεις δίνεται συνήθως μόνον όταν ο εκάστοτε Μ πάψει να είναι Μ…