Αρχική > Ελληνο/vs./Γερμανικά > Και τώρα οι δυο μας…

Και τώρα οι δυο μας…

Ο επερχόμενος προημιτελικός του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου μεταξύ Ελ­λάδας και Γερμανίας, τον οποίο η τύχη ή η ατυχία (τίνος άραγε;) ήθελε να προκύψει στην τρέχουσα συ­γκυρία, δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι που εδώ και πολλά χρόνια το περιμένουν πολλοί άνθρω­ποι σε πολλές χώρες – αυτή τη στιγμή σε υπερβολικά πολλές. Είναι μια ενδια­φέρουσα συ­γκυρία, όπου μια Ελλάδα διαφορετική από αυτήν του χρεοκοπημένου ελληνικού κράτους θα αντιμετωπίσει την…ίδια ακριβώς Γερμανία που γνωρίζουμε και από την πολι­τική. Είναι επί­σης και μια συγκυρία, που μας κάνει να στρέψουμε την προσοχή μας στην «πραγματική Ευ­ρώπη» – κατά το «πραγματική οικονομία» – και στον ακήρυχτο και υπόκωφο πόλεμο πολιτι­σμών εντός των κόλπων της. Πρόκειται για μια «πραγματική Ευρώπη», η οποία δεν μοιάζει τόσο «φιλική» προς την…ευρωπαϊκή της προοπτική όσο η νέα νίκη των Γερμα­νών στα πολι­τικοοικονομικά πράγματα, δηλαδή η μνημονιακή κυβέρνηση συνεργασίας που ανέδειξαν τε­λικά οι εκλογές στην Ελλάδα.

Αριστερά: πελέκεις νεολιθικών ξυλοκόπων από την Γερμανία (6η χιλιετία π.Χ.), Δεξιά: σύγχρονοι Γερμανοί ξυλοκόποι (2012 μ.Χ.)…

Με αφορμή, λοιπόν, τον πολυαναμενόμενο προημιτελικό Ελλάδας-Γερμανίας θα ήταν καλό να (ξανα)στρέψουμε εν πρώτοις την προσοχή μας σε μια ιδιάζουσα κατηγορία αναξιοπαθού­ντων συμπατριωτών μας. Να σκεφτούμε, δηλαδή, τους Έλληνες της Γερμανίας, οι οποίοι τα τελευταία δύο χρόνια υφίστανται μια ανήκουστη, καθημερινή ψυχολογική τρομοκρατία ύβρεων, προσβολών, απαξιωτικών σχολίων και ρατσιστικής συμπεριφοράς από ένα μεγάλο μέρος του γερμα­νικού πληθυσμού. Μια κατάσταση, η οποία εδώ στην Ελλάδα ποτέ δεν πήρε την διάσταση που θα έπρεπε, αφού κανείς από το επίσημο κράτος δεν έσπευσε να προστατέ­ψει την παντελώς ανυπεράσπιστη αυτή κατηγορία Ελλήνων. Η εξέλιξη αυτή ήταν αναμενό­μενο αποτέλεσμα του συνδυασμού ανάμεσα στον άκριτο ευρωπαϊσμό και στην τραγική και εγκληματική άγνοια των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων της κεντρικής Ευρώπης. Ανεκδιήγητοι Έλληνες πολιτικοί, όπως ο Γ. Παπανδρέου και ο Θ. Πάγκαλος, δεν είχαν, μάλιστα, κανένα πρόβλημα να συκο­φαντούν κατά σύστημα τον ελληνικό λαό στο εξωτερικό εκθέτοντας ανε­πανόρθωτα τους Έλληνες που κατοικούν στην κεντρική Ευρώπη στις ανωτέρω συμπεριφο­ρές. Ακόμα χειρότερα: τόσο αρκετοί Έλληνες πολιτικοί όσο και πολλοί άνθρωποι της επι­στήμης και της διανόησης έπεσαν στην μοιραία παγίδα της αδυναμίας διάκρισης μεταξύ αι­τίας και αφορμής. Στο πλαίσιο, δηλαδή, του διαρκούς αυτομαστιγώματος που θεωρούν ότι είναι το…μοναδικό χρέος του ελληνικού λαού, θεώρησαν ότι η ελληνική κρίση και οι ενδο­γενείς της αιτίες (π.χ. το άθλιο κράτος, η διαφθορά, η διαπλοκή, κλπ.) είναι η αιτία για τις Γερμανικές επικρίσεις. Όπως, φυσικά, αποδεικνύεται καθημερινά, με τον καθημερινό ψυχο­λογικό διωγμό ακόμη και Ελλήνων που ζουν επί δεκαετίες στην Γερμανία, τα ελληνικά χάλια είναι η αφορμή για τις επικρίσεις, όχι η αιτία. Είναι η αφορμή για να εκφραστούν και να εκτονωθούν τα βαθύτερα αισθήματα πολιτισμικής αποστροφής που νιώθει για τους Νοτιοευ­ρωπαίους ένα σημαντικό τμήμα των Γερμανών. Η αδυναμία να γίνει η κρίσιμη διάκριση ανά­μεσα σε αιτία και αφορμή ήταν επόμενο να οδηγήσει τελικά στην πλήρη παρερμηνεία των συμπεριφορών που υφίστανται οι συμπατριώτες μας στην κεντρική Ευρώπη και εν τέλει στην υποβάθμιση ή και αποσιώπησή τους στην Ελλάδα.

Για τους Έλληνες που ζουν στην Γερμανία – ή τουλάχιστον για πολλούς εξ αυτών – ο ποδο­σφαιρικός αγώνας μεταξύ των δύο χωρών είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό παιχνίδι. Σί­γουρα, μάλιστα, θα αντιμετωπίσουν με ειρωνικά μειδιάματα οποιονδήποτε προβεί σε αφελείς διακηρύξεις του τύπου «άλλο η πολιτική, άλλο το ποδόσφαιρο». Ο κύριος λόγος είναι επειδή το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τον αντίπαλο. Όποιος έζησε την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα καταπιεσμένου, νοσηρού «πατριωτισμού» εκ μέρους των Γερμανών στους αγώνες του Μου­ντιάλ 2006 που έγιναν στην χώρα τους, όποιος εξεπλάγη από τον «ασύμμετρα» έξαλλο χαρα­κτήρα των πανηγυρισμών για τις νίκες της Γερμανίας επί σαφώς υποδεέστερων αντιπάλων (π.χ. Εκουαδόρ, Κόστα Ρίκα) στην…προκριματική φάση, γνωρίζει καλά ότι, όσο κι αν ακού­γεται απίστευτο, τα «απωθη­μένα» που προσπαθεί να βγάλει η άλλη πλευρά μέσω του ποδο­σφαίρου είναι πολύ περισσό­τερα ακόμη και από αυτά που θα είχε να βγάλει στην παρούσα περίσταση ο ελληνικός λαός. Ας προσέξει, άλλωστε, κανείς τον υπόκωφο, ρυθμικό βρυχηθμό των Γερμανών φιλάθλων «Sieg! Sieg!» («Ζιγκ», δηλ. «Νίκη»), ο οποίος υιοθετεί αυτούσιο το πρώτο σκέλος του…παλαιού χαιρετισμού «Sieg Heil!». Γι΄ αυτόν τον λόγο μια πιθανή ελλη­νική νίκη στον προημιτελικό της Παρασκευής θα είχε για την γερμανική ψυχολογία συνέ­πειες απεί­ρως…βαρύτερες από αυτές που φαντάζεται κανείς.

Εκεί κρύβεται το μυστικό για την ελληνική νίκη και σε καθαρά ποδοσφαιρικούς όρους. Εάν η ελληνική ομάδα κατορθώσει να διατηρήσει ανέπαφη την εστία της ως το πρώτο εικοσάλεπτο και εν συνεχεία ως το 50ο-60ο λεπτό, τότε η άλλη πλευρά – εκτός του ότι θα έχει δει το…ένα και μοναδικό της πλάνο να «βραχυκυκλώνει» σαν το δόγμα της ευρωλιτότητας – θα φορτω­θεί με ένα ασήκωτο ψυχολογικό βάρος. Για πολλούς Γερμανούς, η νίκη επί των Pleitegriechen, των χρεοκοπημένων και προκλητικών αυτών μπατίρηδων της νότιας Ευρώπης, είναι ζήτημα πολιτισμικής αυτοεπιβεβαίωσης. Μια ελληνική νίκη είναι κάτι που απλά δεν μπορεί να γίνει κατανοητό ως λογική πιθανότητα και που θα χρειαστούν τόνοι μπύρας για να καταπιεστεί ψυχολογικά, εάν όντως συμβεί. Το ακριβώς αντίθετο θα διαδραματιστεί εάν η ελληνική ομάδα δεχθεί γρήγορο γκολ. Όταν οι Γερμανοί αποκτούν την αυτοπεποίθηση ότι μπορούν να σε καταβάλλουν, θα καταλήξουν να το κάνουν χωρίς έλεος, όπως αποδεικνύει και η επίδειξη νοοτροπίας μικρής/μικροπρεπούς ομάδας πού έκαναν πριν λίγα χρόνια στον αγώνα με το Σαν Μαρίνο (νίκη της Γερμανίας με 13-0…). Δύσκολα θα είναι και τα πράγματα, αν το παιχνίδι πάει στα πέναλτι, αφού σε μια ψυχοφθόρο διαδικασία έχει εξ ορισμού μειονέκτημα όποιος διαθέτει ψυχή…

Παρά τον κίνδυνο, λοιπόν, να…καταρρεύσουν τα διεθνή χρηματιστήρια, να αντιδράσουν αρ­νητικά οι αγορές, να γίνουν μαζικές υποβαθμίσεις από τους οίκους αξιολόγη­σης και να υπάρ­ξουν…μνημονιακές αντεκδικήσεις εκ μέρους των ταπεινωμένων ηττημένων, ας δώσουμε στην εθνική…την δύναμη ενός έθνους, προκειμένου την ερχόμενη Παρασκευή να νικήσει το Καλό😉 Σε άλλη περί­πτωση, η ελπίδα μας, τόσο στα ποδοσφαιρικά όσο και στα οικονομικά, θα είναι η ίδια: Ισπα­νία!

  1. Ιουνίου 20, 2012 στο 11:40

    Αυτός ο αγώνας είναι πραγματικά φορτωμένος με κάθε είδους συμβολισμό. Και για να κάνουμε και λίγο πλάκα: απαιτείται ένα εθνικό σχέδιο εξόδου της Γερμανίας από το Euro…

  2. Ιουνίου 20, 2012 στο 15:31

    Χαχα, μη σου πω και πανευρωπαϊκό σχέδιο, αν προκαταλαμβάνω σωστά τα αισθήματα των περισσότερων Ευρωπαίων φιλάθλων στο παιχνίδι της Παρασκευής🙂

  3. Ιουνίου 23, 2012 στο 10:47

    Ηθικό δίδαγμα του χθεσινού αγώνα: όταν έχεις πιστέψει πραγματικά ότι – ειδικά σε περιπτώσεις, όπως η χθεσινή – είναι άλλο το ποδόσφαιρο και άλλο η πολιτική, είσαι καταδικασμένος να υποστείς στο πρώτο ό,τι υφίστασαι στην δεύτερη…Διότι δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος να χάσεις έναν πόλεμο (ιδίως με θρασύδειλο αντίπαλο), από το να μην έχεις καταλάβει καν ότι αυτός διεξάγεται…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: