Αρχική > Ελληνο/vs./Γερμανικά > Ο Πόλεμος των (ευρωπαϊκών) Κόσμων

Ο Πόλεμος των (ευρωπαϊκών) Κόσμων

Κάθε αξιολόγηση είναι πάντοτε το αποτέλεσμα σύγκρισης. Σύγκρισης του αξιολογούμενου με κάτι άλλο, το οποίο αποτελεί το μέτρο για την σύγκριση αυτή. Κατά συνέπεια, είναι πάντοτε χρήσιμο να μην ξεχνά κανείς ότι το εκάστοτε μέτρο μετρά συγκεκριμένα πράγματα: με το κιλό με­τράμε το βάρος, με το λίτρο τον όγκο και το βάρος, με το στρέμμα την επιφάνεια, με το χιλιόμε­τρο το μήκος, κ.ο.κ. Το να αποπειραθεί κανείς να χρησιμοποιήσει μία μόνον μονάδα μέ­τρησης, π.χ. το λίτρο, για να μετρήσει τα πάντα, θα οδηγούσε σε μάλλον προβληματικές ή ίσως και ευ­τράπελες καταστάσεις.

Κι όμως, με αφορμή την ελληνική κρίση και αυτήν της ευρωζώνης το φαινόμενο της σουρεαλι­στικής γενίκευσης στην χρήση ενός και μοναδικού μέτρου σύγκρισης όχι απλώς έχει κάνει την εμφάνισή του, αλλά μοιάζει να κυριαρχεί κιόλας στην Ευρώπη. Από θέση ηγεμονικής ισχύος, αυτήν που προ καιρού χαρακτηρίσαμε ως αυτοκρατορία της Εμμονής, ο γερμανόφωνος πολιτι­σμός της κεντρικής Ευρώπης προσπαθεί να επιβάλλει το ένα και μοναδικό του μέτρο σύγκρισης, την δική του υπέρτατη αξία, ως την βάση για την αξιολόγηση της συνολικής υπόστασης ολό­κληρων λαών. Και το δικό του αυτό μέτρο δεν είναι άλλο από την σχέση ανθρώπου και χρήμα­τος. Η κατά την αντίληψη του εν λόγω πολιτισμού υπευθυνότητα ή ανευθυνότητα στην διαχεί­ριση του χρήματος, η φειδώ ή η σπατάλη, η αποταμίευση (Sparen) ή η άσκοπη δαπάνη αποτε­λούν το κύριο πρίσμα, υπό το οποίο αξιολογείται η ανθρώπινη οντότητα στην κεντρική Ευρώπη. Παράλληλα, η ίδια η γερμανική ηγεσία δεν έχει πρόβλημα να επιβεβαιώνει δημοσίως – σε πείσμα των Ελλήνων υπερμάχων του «κοινού» ευρωπαϊκού πνεύματος και οράματος – ότι αυτό που επιθυμεί να εγκαθιδρύσει στην Ευρώπη δεν είναι απλώς μια άλλη άποψη ή πολιτική, αλλά ένας πολιτισμόςStabilitäts- und Wachstumskultur»).

Θα αναρωτηθεί κανείς: και είναι τόσο κακό αυτό; Γιατί είναι αρνητικό το να επικρίνει κανείς την απουσία τάσεων λιτότητας και φειδούς σε ό,τι έχει να κάνει με τα χρήματα; Η απάντηση είναι ότι, αν κανείς επιθυμεί να υιοθετήσει το εν λόγω κριτήριο ως την κύρια βάση αξιολόγησης ενός ανθρώπου ή ενός λαού, τότε πρέπει να έχει υπόψιν του και τι αυτό δεν μετράει. Και ο καλύτερος τρόπος να γίνει αυτό αντιληπτό είναι με ένα παράδειγμα.

Ας φανταστούμε μια διαφορετική Ενωμένη Ευρώπη. Μια Ευρώπη, όπου τους όρους, τα μνημό­νια και εν γένει τους κανόνες δεν θα τους θέτει ο γερμανικός πολιτισμός, αλλά αυτός της Μεσο­γείου, π.χ. της Ιταλίας, κατά προτί­μηση της νότιας, ή της Ελλάδας. Σε αυτή την περίπτωση ο γερμανικός πληθυσμός της κεντρικής Ευρώπης θα μπορούσε να κληθεί να υλοποιήσει ένα «φι­λόδοξο» πρόγραμμα πολιτιστικής «προσαρμογής» ή «εξυγίανσης». Αυτό θα ήταν δυνατό να πε­ριλαμβάνει μέτρα όπως: την αύξηση στα 25 χρόνια του ορίου ηλικίας που τα παιδιά θα δικαι­ού­νται οικονομική υποστήριξη από τους γο­νείς τους, την προσκόμιση τουλάχιστον 5 αποδεί­ξεων ετησίως, όπου θα αποδεικνύεται ότι κά­ποιος έχει κάνει το τραπέζι σε 7-8 άλλα πρό­σωπα κατ΄ ελάχιστον την φορά, την προσκόμιση τουλάχιστον 5 απο­δείξεων ετησίως από αγορές παιδικών δώρων άνω των 10 ευρώ εκ μέρους όσων έχουν εγγόνια ή βαφτιστήρια, την αναγκαστική ανταπόδοση από την πλευρά του Κεντροευρωπαίου φορολογουμένου των κερασμάτων ή δώρων που έχει δεχθεί από νοτιότερους Συνευρωπαίους έστω σε αναλογία 1:3, την εξακρίβωση μέσω αποδείξεων ότι κάθε Γερμανός καταναλωτής έχει αγοράσει κάθε έτος περισσότερα γερμανικά προϊοντα από ό,τι ένας Ιταλός ή Έλληνας, την πιστοποίηση (μέσω ενός νέου και επανα­στατι­κού συστήματος μηχανογράφησης) ότι οι δια­προσωπικές επιβραβεύσεις είναι κατ΄ έτος περισ­σότερες από τις ηθικιστικές επικρίσεις ή την τεκ­μηρίωση μέσω του αρχείου τηλεφωνικών συν­διαλέξεων ότι κάθε Γερμανός (ή Αυστριακός ή Ολλανδός) πολίτης δέχθηκε και έκανε του­λάχι­στον 20 κλήσεις ετησίως από και σε πρόσωπα εκτός του στενού του οικογενειακού και εργα­σιακού περι­βάλλοντος.

Η διαφορετική αυτή Ενωμένη Ευρώπη και τα εναλλακτικά της κριτήρια πιθανότατα θα αργή­σουν να εμφανιστούν. Ως τότε, τι μπορεί άραγε να κάνει μια ελληνική κυβέρνηση απέναντι σε όσους θέλουν να μετρήσουν όλα τα μεγέθη με μία και μόνη μονάδα μέτρησης; Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρ­νηση που, φυσικά, δεν θα επιδίδεται στην άνανδρη κατασυκοφάντηση του ελληνικού λαού στο εξωτερικό, αλλά θα επιδιώκει – στο πλαίσιο ενός φανταστικού σεναρίου – να προασπίσει με αληθινό πατριωτισμό, χωρίς φοβικά σύνδρομα και (ευρω­)κομπλεξι­σμούς την ευρύτερη υπόσταση, το γενικότερο φάσμα του πολιτισμού του και την αξιο­πρέ­πεια των Ελλήνων που ζουν στην Ελλάδα, την Γερμανία και αλλού στον κόσμο; Είναι απλό: θα αντιτάξει στο μέτρο σύγκρισης του ξένου, επιτιθέμενου πολιτισμού (την σχέση του ανθρώπου με το χρήμα) το μέτρο σύγκρισης του δικού της πολιτισμού: την σχέση του ανθρώπου προς τον άν­θρωπο. Και ακολούθως – αφού πρόκειται για φανταστικό σενάριο, ας αφήσουμε την φαντασία μας…- θα υποβαθμίσει μέχρι νεωτέρας τις διπλωματικές σχέσεις με την Ομο­σπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας σε επίπεδο Γ΄ Γραμ­ματέα ή Ακολούθου Πρεσβείας ως συμβολική έκφραση αντίδρασης για τον μικρονοϊκό και ρατσίζοντα πό­λεμο ηθικισμού που διεξάγεται ενα­ντίον των Ελλήνων (ιδίως τον Ελλήνων της Γερμανίας) τα τελευταία δύο χρόνια. Ταυτοχρόνως, όσο κι αν η διαφορετική Ενω­μένη Ευρώπη που περιγράψαμε μοιάζει απίθανο να πάρει σύντομα μορφή, η ίδια, φανταστική κυ­βέρνηση δεν θα ήταν άσχημα να υπενθυμίσει στον απελαυνό­μενο Γερμανό πρέσβυ και τα προ­φητικά λό­για του Πολωνού στρατηγού Juliusz Rómmel κατά την παράδοση της Βαρ­σοβίας στους κατα­κτητές της το 1939: «Ο τροχός γυρίζει»…

  1. Δεκεμβρίου 19, 2011 στο 08:30

    Παρέμβαση Χάμπερμας

    Από την άλλη, ο Γιούργκεν Χάμπερμας, ο σημαντικότερος εν ζωή φιλόσοφος της Γερμανίας και φανατικός υπέρμαχος της ευρωπαϊκής ενοποίησης, συνεχίζει να μάχεται στα 82 του χρόνια να καταδείξει πόσο καταστροφική είναι η υποταγή της Ε.Ε. στις αγορές. Σε εκδήλωση που έλαβε χώρα στο Ινστιτούτο Goethe στο Παρίσι πριν από λίγες εβδομάδες, τόνισε ότι «η Ευρώπη είναι ένα πρόγραμμα πολιτισμού, που δεν πρέπει να του επιτραπεί να αποτύχει, αλλιώς διατρέχουμε τον κίνδυνο να βρεθούμε σε μια κατάσταση μόνιμης έκτακτης ανάγκης και τα κράτη να καθοδηγούνται από τις αγορές». Και σε οργισμένο τόνο σχολίασε τις τελευταίες εξελίξεις: «Το ευρωπαϊκό σχέδιο δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι στα χέρια μιας ελίτ». Αναφερόμενος δε στην Ελλάδα χαρακτήρισε ως «απαράδεκτο το τελεσίγραφο της Ε.Ε.» και την «απώλεια της ελληνικής κυριαρχίας». Και συνέχισε: «Καταδικάζω τα πολιτικά κόμματα! Είναι ανίκανα, εδώ και πολύ καιρό δεν έχουν καμία φιλοδοξία πέρα από την επανεκλογή τους. Δεν έχουν καμία πολιτική ουσία. Είναι μια πολιτική ελίτ που δεν ενδιαφέρεται καν να εξηγήσει στους πολίτες τι συμβαίνει». Επ’ αυτού, στο νέο του βιβλίο «Για το Σύνταγμα της Ευρώπης» εξετάζει πώς η εξουσία έχει διαφύγει από τα χέρια των λαών και έχει δοθεί στο «αμφισβητούμενης πολιτικής νομιμότητας» Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

    a href=»http://www.citypress.gr/freesunday/index.html?action=article&article=2470″>Η εσωτερική αμφισβήτηση των Μερκοζί. Toυ Δημήτρη Σωτηρόπουλου

  2. Δεκεμβρίου 19, 2011 στο 12:26

    Στάμο,

    Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν στην Γερμανία μεμονωμένες φωνές τόσο στην διανόηση (π.χ. Χάμπερμας) όσο και στην πολιτική (π.χ. Χ. Σμιτ) ή την επιστήμη (π.χ. αρκετοί Γερμανοί οικονομολόγοι, ιδίως όσοι σταδιοδρομούν εκτός Γερμανίας) που κινούνται σε τελείως διαφορετικό μήκος κύματος από ό,τι η τρέχουσα γερμανική ηγεσία και το ευρύτερο κοινωνικό κλίμα σε αυτή την χώρα, όπως αυτό εκφράζεται και ανατροφοδοτείται διαρκώς από δημοφιλή έντυπα σαν την Bild. Δυστυχώς οι φωνές αυτές μοιάζουν απελπιστικά λίγες και δεν δίνουν την εντύπωση ότι μπορούν να αναχαιτίσουν την πλημμυρίδα της επιθετικότητας που επιδεικνύει ένα μεγάλο μέρος των Γερμανών έναντι των νοτίων «PIGS» της Ευρώπης.

    Ακόμα πιο τραγικό είναι, όμως, το γεγονός ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν αξιοποίησε ως τώρα ούτε κατ΄ ελάχιστον τις λίγες, αλλά σημαίνουσες αυτές γερμανικές φωνές (όπως π.χ. του Χάμπερμας) στο πλαίσιο της άμυνας που όφειλε να αντιτάξει στην ηθικιστική/πολιτιστική επίθεση που δέχονται συλλήβδην οι Έλληνες τα τελευταία δύο χρόνια. Και είναι λογικό, αφού σκοπός της τέως (και νυν) κυβέρνησης δεν υπήρξε ποτέ η θαρραλέα προστασία των πολιτών της, αλλά μάλλον η άνανδρη καταφορά εναντίον τους, προκειμένου τα θλιβερά στελέχη της (με πρώτον τον ολέθριο Γ.Α.Π.) να γλυτώσουν έστω λίγα από τα απαξιωτικά βλέμματα των ξένων συναδέλφων τους στις διεθνείς διασκέψεις.

  3. Δεκεμβρίου 19, 2011 στο 15:35

    Πάντως ευρηματική η εικονογράφηση!

  4. Δεκεμβρίου 19, 2011 στο 16:28

    Είναι το θέμα που εμπνέει…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: