Αρχική > Πολιτικά > Συνωμοσία ή συνωμοσιολογία; Η ευρωζώνη και το πυρηνικό όπλο της βλακείας

Συνωμοσία ή συνωμοσιολογία; Η ευρωζώνη και το πυρηνικό όπλο της βλακείας

Η απαρχή της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας πριν δύο χρόνια σήμανε και το ξεκίνημα μιας ολόκληρης σειράς αντιπαραθέσεων όχι μόνον σε ανώτερο πολιτικό επίπεδο, αλλά και εντός της κοινωνίας. Ουκ ολίγες φορές οι διχογνωμίες αυτές πήραν σύντομα την μορφή της γνώριμης στην Ελλάδα, μανιχαϊστικής πόλωσης μεταξύ ακραίων αγκυλώσεων. Ένα δημοφιλές τέτοιο «δίπολο» σχετίστηκε εξαρχής με το πιθανό παρασκήνιο της κρίσης. Στην μία πλευρά βρέθηκαν οι θιασώτες των λεγόμενων θεωριών συνωμοσίας. Όσοι, δηλαδή, βλέπουν πίσω από όλες τις εξελίξεις σκοτεινά κέντρα αποφάσεων, πανίσχυρες μυστικές λέσχες και στοές, όσοι πιστεύουν πως οτιδήποτε σημαντικό συμβαίνει στον κόσμο της διεθνούς πολιτικής και της παγκόσμιας οικονομίας έχει μεθοδικά σχεδιαστεί σε κάποια υπόγεια γραφεία από ελάχιστους νοσηρούς επιτελικούς εγκεφάλους, ανεξέλεγκτους φυσικά από οποιαδήποτε δημοκρατική διαδικασία. Στον αντίποδα, βρίσκονται όσοι απορρίπτουν απαξιωτικά τους εν λόγω ισχυρισμούς ως αφελή και ανάξια λόγου συνωμοσιολογία. Ως έναν εντελώς αντιπαραγωγικό και ανεύθυνο τρόπο προσέγγισης της πραγματικότητας, που αποπροσανατολίζει από τις πιο «πεζές» παραμέτρους και ευθύνες της κρίσης προκειμένου να μεταθέσει βολικά όλες τις ευθύνες σε οποιουσδήποτε άλλους εκτός από εμάς.

Και οι δυο αυτές τάσεις εμπεριέχουν ξεκάθαρα το στοιχείο της υπερβολής. Επειδή, όμως, η αξία ενός ερμηνευτικού μοντέλου της πραγματικότητας δεν είναι πάντοτε απόλυτη, αλλά εξαρτάται και από την εκάστοτε συνάφεια, την οποία αποπειράται να ερμηνεύσει, είναι χρήσιμο να αναρωτηθεί κανείς: ποια από τις δύο αυτές ακραίες τάσεις ενδέχεται να «δικαιώνεται» περισσότερο, έστω με σχετικά κριτήρια, στο πλαίσιο της ελληνικής κρίσης και αυτής της ευρωζώνης; Το ερώτημα αυτό ανακύπτει πλέον με τρόπο οξύτερο από ποτέ μετά την χθεσινή, αναπάντεχη και για πολλούς σοκαριστική πρωτοβουλία εκ μέρους του πρωθυπουργού Γ.Α.Π. να προκηρύξει δημοψήφισμα για την έγκριση της «λύσης» του ελληνικού προβλήματος χρέους, όπως αυτή διατυπώθηκε στην πρόσφατη ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής.

Γ.Α.Π. και ελικόπτερο Απάτσι: ποιο όπλο είναι άραγε πιο επικίνδυνο;

Το πρόβλημα με αυτή την εξέλιξη δεν είναι μόνον ο ασυνήθης, άκαιρος και επικίνδυνος χαρακτήρας της. Είναι και το γεγονός ότι αποτελεί το τελευταίο επεισόδιο, αν όχι το αποκορύφωμα, μιας ολόκληρης σειράς «περίεργων» καταστάσεων, των οποίων έχουμε γίνει μάρτυρες τα τελευταία δυο χρόνια. Μιας ακολουθίας γεγονότων, που κάνει ακόμη και τους πιο μετριοπαθείς αντι-συνωμοσιολόγους να μοιάζουν εκτός θέματος: η ουσιαστική «ανάθεση» της διακυβέρνησης από τον Κ. Καραμανλή στον Γ.Α.Π. μέσω των εκλογών του 2009, η ανεξήγητη, πλήρης σιωπή εκ μέρους του Καραμανλή για τα γεγονότα των τελευταίων μηνών της διακυβέρνησής του και η εθελουσία «απόσυρσή» του από την πολιτική ζωή, οι εκ των υστέρων αποκαλυφθείσες μυστικές διαβουλεύσεις μεταξύ Γ.Α.Π. και Στρος-Καν για την είσοδο της Ελλάδας στο Δ.Ν.Τ. την εποχή της ανεκδιήγητης προεκλογικής και πρώιμης μετεκλογικής ψευδολογίας του πρώτου, η «ασυνήθιστη» δικαστική περιπέτεια-εξουδετέρωση του δεύτερου, η εκστρατεία υπονόμευσης της δανειοληπτικής ικανότητας της χώρας στη εξωτερικό κατά τις αλήστου μνήμης περιοδείες του νυν πρωθυπουργού, ο βεβιασμένος και πανικόβλητος τρόπος που η χώρα – αλλά και η ευρωζώνη – οδηγήθηκε στην αποδοχή της ανάμειξης του Δ.Ν.Τ. στα της Ευρώπης μέσω του ελληνικού μνημονίου, οι πειραματισμοί και στόχοι του τελευταίου που εξαρχής φάνταζαν αδιέξοδοι σε σχέση με την προοπτική βιωσιμότητας του χρέους, η εν τέλει προδιαγεγραμμένη αποτυχία τους, οι συστηματικές «επιχειρήσεις» κουκουλοφόρων και οι δολοφονίες απλών εργαζομένων και διαδηλωτών κάθε φορά που επαπειλούντο έντονες λαϊκές αντιδράσεις, και τώρα το δημοψήφισμα…

Μόνον κάποιος δογματικά ιδεοληπτικός αντι-συνωμοσιολόγος θα μπορούσε να αμφισβητήσει το γεγονός ότι μια μεγάλη και σύνθετη οικονομική κρίση έχει προφανώς και αυτή (μάλλον ειδικά αυτή) τις σκοτεινές της διαδρομές. Όταν ακόμη και σε μια επιχείρηση 30 ατόμων ή σε ένα αφανές κομματίδιο υπάρχουν συχνά υπόγειες διαβουλεύσεις, ιδιοτελείς σχεδιασμοί και μικροσυσπειρώσεις συμφερόντων, πώς θα μπορούσε να μην ισχύει το ίδιο, σε απείρως υψηλότερο επίπεδο, μέσα στον κυκλώνα μιας διεθνούς οικονομικής αναταραχής; Είναι προφανές ότι από την αρχή της κρίσης διάφορες μικρές και μεγάλες ομάδες συμφερόντων ανά τον κόσμο αποπειράθηκαν και φυσικά ακόμη αποπειρώνται να κερδοσκοπήσουν ενσκήπτοντας σε διάφορες μικρότερες και μεγαλύτερες πτυχές της. Αν συνδυάσει κανείς αυτή την αυτονόητη διαπίστωση με τις «περίεργες» εξελίξεις της ελληνικής και διεθνούς πολιτικής ζωής που αναφέρθηκαν πιο πάνω, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα βρέθηκε να παίζει σε αυτό το παιχνίδι έναν ρόλο πολύ πιο «ιδιαίτερο» από αυτόν που ούτως ή άλλως προοιωνιζόταν η δεινή δημοσιονομική της κατάσταση από μόνη της.

Και ο λόγος για αυτό είναι ότι στην Ελλάδα υπήρχε ένα όπλο πανίσχυρο για όποιον θα κατάφερνε να το χρησιμοποιήσει: η βλακεία. Προσπαθώντας να δει κανείς τις εξελίξεις λίγο πιο αποστασιοποιημένα, από την σκοπιά του ιστορικού του – έστω κοντινού – μέλλοντος, αντιλαμβάνεται ίσως, όπως έχει, άλλωστε, ήδη επισημανθεί κατά καιρούς, ότι οι εξελίξεις στην χώρα τα τελευταία χρόνια έχουν μια κοινή συνισταμένη: την απειλή που η Ελλάδα συνεχώς αποτελεί για την ευρωζώνη. Η Ελλάδα και ο ευεπηρέαστος πρωθυπουργός της αποτέλεσαν το ιδανικό όπλο για τον τορπιλισμό της ευρωζώνης από όσους είχαν συμφέρον για αυτό. Μέσα στο περιβάλλον της οικογένειας και των συμβούλων του Γ.Α.Π. υπήρχαν πάντα άνθρωποι ικανοί να τον κατευθύνουν προς συγκεκριμένες δράσεις, πείθοντάς τον πιθανώς ταυτόχρονα ότι όλα είναι δική του ιδέα, εννοείται φυσικά προς όφελος της χώρας ή και του κόμματος. Και τώρα που οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής φάνηκε να ενδυναμώνουν κάπως την κλονισμένη ισχύ του ευρώ, ήρθε ο «αιφνιδιασμός»: η προκήρυξη ενός δημοψηφίσματος που μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα εκτός της ευρωζώνης ακόμη και μέσα στους επόμενους τρεις μήνες οδηγώντας πιθανώς σε μια αλυσιδωτή αντίδραση με τελική έκβαση την διάλυση του κοινού νομίσματος.

Αν αυτό ισχύει, τότε η ιστορία της ελληνικής κρίσης διδάσκει κάτι πολύ ενδιαφέρον. Ότι, όταν κανείς λειτουργεί μέσα σε ένα στρεβλό σύστημα, όπου ό,τι γραφικό εκτυλίσσεται σε μια μικρή χερσόνησο της νοτιοανατολικής Ευρώπης μπορεί να αποβεί μοιραίο για την ισορροπία του διεθνούς οικονομικού σύμπαντος, δεν χρειάζονται πλέον ευφάνταστα όπλα υψηλής τεχνολογίας. Αρκεί απλώς και μόνον η βλακεία. Ήδη δοκιμασμένη ως συνταγή δέκα χρόνια πριν (με έναν άλλον George) και η μοναδική, άλλωστε, που είναι διαχρονικά αήττητη…

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. Νοεμβρίου 9, 2011 στο 12:34

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: